ยนจึงนั่งลงข้างโต๊ะ ซูเจ๋อใช้นิ้วไปแตะที่ยาขี้ผึ้ง ยื่นมือไปที่คอเฉินเสียน แล้วค่อยๆทาลงไปอย่างเบามือเธอเอียงคอไปอีกข้างหนึ่ง แต่ไม่มีทางที่จะไม่สนใจซูเจ๋อที่กำลังหายใจรดต้นคอเธออยู่ได้เลยแผ่วเบาราวกับขนนกที่ล่องลอยไปสะกิดหัวใจเธอ790
ด้วยการเคลื่อนไหวภายใต้นิ้วมือของเขา ความรู้สึกอบอุ่นจากนิ้วมือเขาที่ผ่านเข้าไปในผิวหนังนั้น มันรู้สึกสบายมากนิ้วของเขานั้นราวกับมีกับเวทมนตร์อยู่อย่างมาก เวลาที่สัมผัสไปที่รอยจูบนั้น ทำให้เฉินเสียนมีความรู้สึกปวดเมื่อยอย่างเบาๆ อาจจะเป็นเพราะเขาให้พลังลมปราณที่แท้จริงเพื่อสลายร่องรอยนั้น
791
