าไปด้วย จึงไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่พอซูเจ๋อปล่อยริมฝีปากเธอออกก็พบว่าเธอหลับลึกเสียแล้วซูเจ๋อวางคางบนหน้าผากเธอ เอ่ยเสียงบางเบาว่า “เหนื่อยจนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นไข้ อาเสียน พักผ่อนเยอะๆ หวังว่าพร่◌ุงนี้ท่านจะลืมเรื่องไม่ดี จำได้แต่เรื่องดีๆ”วันร่◌ุงขึ้นเฉินเสียนตื่นจากการปลุกของเสียงไก่เสียงสุนัขเมื่อคืนซูเจ๋อช่วยเธอลดไข้แล้ว เพียงแต่ดื่มหนักไปหน่อยทำให้เธอรู้สึกหัวหนักเท้าเบาเฉินเสียนนั่งจับหน้าผากอยู่บนเตียง รู้สึกสมองหนักอึ้งและคอแห้งมากข้างเตียงมีซุปสร่างเมาวางไว้หนึ่งถ้วย772
เฉินเสียนเห็นแล้วก็ชะงัก ขมวดคิ้วพยายามหวนคิดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ยกซุปสร่างเมามาดื่มจนหมดเกลี้ยงเธอใช้นํ้าจากนาที่ผ่านการกรองเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ไปยังจุดต้มยาของหมู่บ้านเดิมทีคิดว่าชาวบ้านจะรอเธอมาต้มยาผลปรากฏว่าชาวบ้านต่างแบ่งภาระหน้าที่อย่างเป็นระบบแบบแผนเองแล้วหน้าเตาย่อมมีคนดูแลส่วนผสมของยาแล้วนำมาต้มเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วยเช่นกันเฉินเสียนเห็นแผ่นหลังซูเจ๋อก็รู้สึกตะลึงเล็กน้อย หยุดย่างเท้าอยู่กับที่หากไม่ใช่เห็นเขาอย่างชัดเจน เฉินเสียนยังคงคิดว่าการปรากฏตัวของเขาในยามพลบคํ่าของเมื่อวานเป็นเพียงภาพหลอนเท่านั้นเขาเข้ากับคนได้ง่าย ชาวบ้านไม่สบายก็จะมาหาเขา แล้วเขาก็จะทำการตรวจรักษาอย่างละเอียดลออเฉินเสียนเหมือนจะจำได้เลือนรางว่า ตอนเขาเข้ามาในหมู่บ้านยามพลบคํ่าของเมื่อวาน เขายังทำตัวห่างเหินก
