ดวงตาเฉินเสียนแดงกํ่า เอ่ยเสียงแหบพร่า “ท่านจะให้ข้าลืมท่าน?”“ท่านกับข้าหากเป็นเพียงราชากับขุนนาง ท่านก็ไม่ต้องปวดใจขนาดนี้”ซูเจ๋อเอ่ยเสียงอ่อนเบาไปพลาง ช่วยเธอเช็ดนํ้าตาไปพลางตอนเขาลดมือลงกลับถูกเฉินเสียนจับไว้กะทันหันเฉินเสียนจับมือซูเจ๋อไว้แน่น เอ่ยเสียงสะอื้นที่เจือความสั่นเทา “ท่านถึงกลับให้ข้าลืมท่าน ซูเจ๋อ ท่านคิดว่าจะลืมท่านง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?”ซูเจ๋อชะงัก“ท่านคิดว่าหลังจากทำเรื่องพวกนี้แล้ว เพียงคำว่าลืมก็จะสามารถลบล้างทุกสิ่งอย่างงั้นหรือ? ซูเจ๋อ ข้าขอบอกไว้เลย ชาตินี้ท่านอย่าได้หวังเลย”ซูเจ๋อเอ่ยเสียงแผ่วเบาด้วยความสงสาร “ท่านคิดว่าข้าอยากได้นักหรือ ข้าเพียงแต่เห็นท่านเสียใจไม่ได้”เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป หลับตาอยู่ในฝ่ามือของเขา รํ่าไห้เสียงแผ่วเบา“จนถึงยามนี้ข้ายังจำได้ดี ท่านกับข้าถูกฝังอยู่ใต้กองก้อนหิน ความรู้สึกสิ้นหวังที่ข้าได้ในยามนั้น ข้าไม่ได้รู้สึกเป็นครั้งที่สองอีกในภพนี้”“ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงรู้สึกปวดใจ? ข้าเกลียดชังที่ท่านหลอกข้าเกลียดที่ท่านเห็นชีวิตเป็นผักปลา ไร้ความปรานี แต่สิ่งพวกนี้……ไม่ได้เจ็บปวดเท่ากับที่สูญเสียท่านเลย……ชีวิตผู้อื่นก็เป็นชีวิต ถึงกระนั้นไม่มีชีวิตผู้ใดสำคัญไปกว่าท่านอีกแล้ว”766
ยามนี้เธอย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ใกล้จะสูญเสียเขา เธอไม่มีความกล้าที่จะยอมรับความจริงได้เลยไม่ว่าเขาจะเป็นเยี่ยงไร ถึงแม้เขาจะเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายและอำม
