ไม่มีใครอยากปล่อย ประหนึ่งตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะรักใคร่อย่างสุดซึ้งแบบแยกจากกันไม่ได้เฉินเสียนร้องคราง นิ้วมือเสมือนคบเพลิงกำลังลูบไล้ตามแนวกระดูกสันหลังของซูเจ๋อ หากสัมผัสถึงที่ใด ที่นั่นมีอันต้องร้อนรุ่มทันทียามนี้เธอคล้ายจะได้ยินเสียงหอบเบาๆของซูเจ๋ออยู่ในลำคอที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เขาเปรียบเสมือนสุนัขหมาป่า กลีบปากที่ไล่จูบตามหูแล้วลงมาบริเวณซอกคออันขาวนวล ก่อนจะทิ้งรอยจูบไว้มากมายทว่าสุดท้าย ซูเจ๋อไม่ได้รุกลํ้าเข้าในเขตอุโมงค์ เขาต้องใช้ความพยายามขนาดไหนที่จะต้องบังคับให้ตัวเองหยุด“ซูเจ๋อ……”ซูเจ๋อก้มหน้าอยู่ในซอกคอเธอด้วยเสียงหายใจหอบเร็ว พยายามให้สงบลงแล้วกล่าวเสียงแหบว่า “ทำไม่ได้”เฉินเสียนถูไถกับใบหูของเขา เอ่ยด้วยความมึนงง “ทำไมถึงทำไม่ได้? ท่านไม่กล้า?”ซูเจ๋อกัดหูเธอแล้วพูดว่า “หากข้าคำนวณไม่ผิดประจำเดือนท่านใกล้จะมาแล้วหากเป็นเช่นนี้จะท้องได้ง่าย”771
เฉินเสียนฟังเสียงหัวใจตัวเองเต้น คล้ายกับมีกวางน้อยกระโดดโลดเต้นไปมาจนเกือบกระดอนออกมาจากอกซูเจ๋อกล่าวว่า “พวกเรามีเจ้าน่องน้อยคนเดียวก็พอแล้ว”ที่แท้ซูเจ๋อสังเกตเธอถึงขั้นนี้ รู้กระทั่งประจำเดือนว่าจะมาเมื่อไหร่ร่างกายเธอถือว่าแข็งร่าง ดังนั้นประจำเดือนจึงมาอย่างสมํ่าเสมอเฉินเสียนมองซูเจ๋อตาละห้อย เอ่ยว่า “งั้นซูเจ๋อ ท่านจูบข้าเยอะๆได้หรือไม่?”ซูเจ๋ออยากจูบเธอถึงฟ้าสว่างเพียงแต่เฉินเสียนต้านทานความเหนื่อยล้าไม่ไหว บวกกับดื่มสุร
