เฉินเสียนขบกรามแน่น สายตาจับจ้องอยู่ที่ซูเจ๋อ แล้วกล่าวต่อไปว่า “ไม่รู้ว่าหลายวันที่ผ่านมา ท่านรู้สึกอย่างไรกับที่ต้องเห็นผู้คนทยอยตายตามกันไปมากมายท่านสามารถช่วยพวกเขาได้แท้ๆ แต่ท่านกลับมองพวกเขาไปตายอย่างไม่สะทกสะท้าน ซูเจ๋อ ในใจท่านไม่รู้สึกผิดบ้างหรือ? พวกเขาทั้งหมดต้องตายเพราะท่านนะ”ผ่านไปเนิ่นนาน ซูเจ๋อกล่าวว่า “โรคระบาดในเมืองจิงเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันจำนวนการตายอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ หากข้าบอกว่าข้าไม่ใส่ใจไยดีกับการตายของพวกเขา คงต้องทำให้ท่านผิดหวังแน่แท้ รู้สึกว่าข้าเป็นคนจิตใจเหี้ยมโหดเยี่ยงหมาป่า สุนัข แต่ว่าเดิมทีข้าก็เป็นคนประเภทนี้อยู่แล้ว”“ไยท่านต้องทำเช่นนี้ให้ได้”“เพราะข้าต้องการให้ท่านไปช่วยพวกเขา” ซูเจ๋อตอบเธอ “ข้าต้องการให้ท่านเป็นผู้สูงศักดิ์ในใจพวกเขา กลายเป็นความหวังของพวกเขา ข้าหวังว่าความเมตตากรุณาของท่านจะได้รับการสนับสนุน สรรเสริญจากปราชาทิศใต้”เขาก้าวเดินมาหาเฉินเสียนทีละก้าว ดวงตามืดครึ้มลุ่มลึกราวนํ้าหมึก กล่าวว่า“อันที่จริงขอเพียงทำให้ท่านบรรลุเป้าหมาย ให้ใช้กี่ชีวิตเข้าแลก ข้าก็ไม่ใส่ใจ”เฉินเสียนนํ้าตาคลอ “ข้ารู้เป้าหมายของท่านมาโดยตลอด ข้าก็หวังว่าสามารถร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน ไม่ว่าต้องพยายามเพียงใดข้าก็ยินดี ข้ารู้ว่าท่านอยากให้ข้าได้ใจมวลปราชา ขอเพียงท่านต้องการ ข้าก็เต็มใจทำตาม761
แต่ข้าอยากได้ผลสำเร็จจากความมุมานะของข้าเอง ไม่ใช่วิธีเช่
