หม้อเล่าแล้วใช้กระบวยตักแจกส่งออกไปในเวลานี้ก็มีชาวบ้านพูดขึ้นมาจากด้านหลัง：“องค์หญิงจิ้งเสียนพ่ะย่ะค่ะ มีคนมาหาพระองค์พ่ะย่ะค่ะ！”เฉินเสียนนึกว่าเป็นทหารติดตามและทหารคุ้มกันเมืองที่เปิดเส้นทางได้แล้วไม่แปลกใจเท่าไรที่พวกเขาตามมาที่หมู่บ้านในภายหลังเฉินเสียนกำลังจะเรียกพวกเขาให้เข้ามาช่วย เธอคนเดียวทำค่อยไม่ทัน แต่พอหันกลับไปมองคนที่มา ท่าทางเธอก็หยุดไปชั่วขณะ751
คนที่มาไม่ใช่ทหารติดตามและก็ไม่ใช่ทหารคุ้มกันเมือง ไม่ใช่คนอื่นใด แต่เป็นซูเจ๋อมีแค่เขาคนเดียวชายเสื้อสีดำมีคราบโคลนเป็นลายพร้อย เขายืนอยู่ตรงนั้นมองเฉินเสียนด้วยความนิ่งเงียบ แสงยามโพล้เพล้ทั้งสี่ทิศรวมเข้าด้วยกัน ไฟตรงกลางเตาระยิบระยับขึ้นมาบรรยากาศเงียบไปชั่วขณะเฉินเสียนขมวดคิ้วแล้วนึกขึ้นได้ เธอไม่อยากเจอซูเจ๋อในเวลานี้ แต่ทำไมเขาถึงมักจะโผล่มาต่อหน้าเธอเธอไม่อยากจะไปคิดมากสักพัก ให้เธอได้ช่วยคนในหมู่บ้านนี้อย่างสบายใจไม่ได้หรือชาวบ้านที่นี่ไม่รู้ว่าซูเจ๋อคือใคร มีความสัมพันธ์อย่างไรกับเฉินเสียน แต่บรรยากาศเหมือนไม่มีชีวิตชีวา ผู้หญิงหลายคนในหมู่บ้านต่างอาบนํ้าร้อนมาก่อนพวกเขามองออก เลยไม่ได้พูดอะไรมากความชาวบ้านที่นำทางซูเจ๋อมา เห็นว่าทั้งสองไม่คุยกัน เลยถามอย่างตรงไปตรงมา：“องค์หญิงจิ้งเสียน พระองค์ไม่รู้จักเขาหรือ?”เฉินเสียน：“ไม่ ข้ารู้จัก”หลังจากนั้นพวกผู้หญิงก็ดึงชาวบ้านที่นำทางมาออกไป อ้างว่าให้ไปส่งยา แล้วเดินออกไ
