“รอข้าหาว่าอะไรกันแน่ที่ปนเปื้อนในแหล่งนํ้า ก็สามารถให้ยารักษาตรงจุดได้แล้ว” เฉินเสียนมองไปที่เขา “ซูเจ๋อ ท่านรอหน่อยนะ”“ได้ ข้าจะรอท่าน” ซูเจ๋อพูดเสียงเบา “อาเสียน รีบไปเถอะ ไปทำเรื่องที่ท่านควรจะทำ”เฉินเสียนเม้มปาก นัยน์ตาที่แยกสีขาวดำชัดเจนนั้นมองไปยังเงาของเขา เธอถาม：“ซูเจ๋อ ข้าสามารถเข้าไปกอดท่านได้หรือไม่”คิดถึงเขามาก ทั้งๆที่เขาอยู่ตรงหน้า แต่ก็ได้เพียงแค่คิดถึงมุมปากของซูเจ๋อเหมือนว่าจะยกขึ้นแต่ก็ไม่：“ได้ แต่แค่ไม่ใช่ตอนนี้ รอให้โรคระบาดนี้หายไปเสียก่อน ข้าจะให้ท่านกอด ได้หรือไม่?”เฉินเสียนกัดฟัน หลังหันกลับแล้วเดินจากไปเธอมาถึงหน้าประตูที่ทำการปกครองเมืองแล้วส่งยาพร้อมกับเฮ่อโยวตามปกติ จู่ๆทหารติดตามสองสามคนก็กลับมาอย่างรีบร้อน：“รายงานองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ตรวจสอบตามทางที่แม่นํ้าเซียงไหล พบปัญหาที่เกิดขึ้นจริงๆพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนขมวดคิ้ว：“ปัญหาอะไร?”“กระหม่อมเห็นหนูตายอยู่ไม่กี่ตัวถูกนํ้าซัดมาอยู่ริมแม่นํ้าพ่ะย่ะค่ะ”ฝนตกติดต่อกันหลายวัน รังหนูถูกฝนถล่ม ไม่แปลกใจที่มีหนูจมนํ้าตาย แต่การเจอปัญหาครั้งนี้ใช่ว่าจะประมาทได้729
เฉินเสียนขมวดคิ้ว：“แต่แม่นํ้าเซียงไม่ใช่หนองนํ้าเล็กๆเลยนะ มีปริมาณนํ้ามาก ความสามารถในการชะล้างตัวเองก็มีมากเช่นกัน ถ้าหากเป็นเพียงแค่หนูตายไม่กี่ตัว คงไม่เกิดโรคระบาดที่รุนแรงเช่นนี้”ทหารติดตาม：“กระหม่อมเพียงแค่คาดเดาพ่ะย่ะค่ะ มิกล้าตัดสินใจโดยพลก
