เขาไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอน”เฉินเสียนหันกลับมาก็เห็นว่าซูเจ๋อเดินเข้าไปห้องของฉินหรูเหลียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ซูเจ๋อ” เธอเรียกเขาซูเจ๋อยืนอยู่ตรงวงกบประตู หมุนร่างกลับมาอย่างสง่า แล้วยิ้มมุมปาก “พ่ะย่ะค่ะ?”เฉินเสียน：“เพื่อที่จะไม่ถูกแพร่เชื้อ ข้าว่าท่านอยู่ห่างเขาหน่อยก็ดีนะ”726
ในสายตาเฉินเสียน ไม่มีใครสำคัญมากไปกว่าซูเจ๋อ เธอรู้ดีว่าตัวเธอเองจะเลือกอย่างไร“ข้ารู้แล้ว”เฉินเสียนพูดอย่างแน่วแน่：“ข้าจะหาสาเหตุให้เจอโดยเร็ว”ต่อมาเฉินเสียนไปตรวจสอบสถานที่กับเฮ่อโยว จากสิ่งของที่สัมผัสที่ใช้ในชีวิตประจำวันไปจนถึงอาหารที่รับประทานในจำนวนนั้นเฉินเสียนก็พบความบังเอิญเข้าในบ้านของราษฎรที่ไม่ได้ติดเชื้อ ต่างก็มีบ่อนํ้า ในวันปกตินํ้าที่ใช้ที่ดื่มต่างก็เอามาจากในบ่อและเรือนที่เฉินเสียนพักอยู่ก็มีบ่อนํ้าเช่นกัน นํ้าที่ใช้ก็เป็นนํ้าจากบ่อส่วนราษฎรที่ติดเชื้อ นอกจากคนที่ถูกแพร่เชื้อแล้ว บ้านหลังที่เหลือต่างก็ไม่มีบ่อนํ้า พวกเขาใช้นํ้าจากแม่นํ้าเซียงที่ไหลผ่านเมืองจิงถ้าหากไม่ได้เผชิญกับช่วงนํ้าท่วม นํ้าในแม่นํ้าเซียงจะใสสะอาดมากเมืองอวิ๋นอยู่ที่แม่นํ้าตอนบนของเมืองจิง ทั้งสองเมืองต่างก็พึ่งพานํ้าในแม่นํ้าเซียงเป็นแหล่งนํ้าหลักมาตลอดตอนที่อยู่ในเมืองอวิ๋น แม่นํ้าเซียงผ่านทางระบายนํ้า ในตอนที่ไหลมายังเมืองจิงนั้นตะกอนดินทรายในแม่นํ้าได้ตกตะกอนไปแล้ว บวกกับฝนที่ตกไม่หนักมากด้วยเหตุนี้นํ้าในแม่นํ้า
