เมื่อเห็นการชิมอย่างจริงจังของเฉินเสียน สีหน้าของซูเจ๋อก็ผ่อนคลาย และความสบายใจก็ค่อยๆ ไหลออกมาหลังจากเฉินเสียนทานโจ๊กไปสองชามแล้ว ซูเจ๋อก็ถามว่า “ท่านอิ่มแล้วยัง?”เฉินเสียนพยักหน้าและหรี่ตามองเขา “ท่านทานอีกหน่อยสิ เดี๋ยวท่านจะหิวระหว่างทาง” เธอพิงเขาและพูดด้วยเสียงตํ่าว่า “ท่านเป็นเช่นนี้ข้าก็ปวดใจ”หลังจากนั้นก็รีบดึงระยะห่างให้เข้ามาใกล้ซูเจ๋อหรี่ตาและพูดว่า “เมื่อคืนนี้เขาทำตัวไม่เหมาะสมกับท่านหรือเปล่า?”711
“ไม่ เขานอนตรงนั้น ข้านอนตรงนี้ ต่างคนต่างอยู่ ฉินหรูเหลียงไม่ใช่ฉินหรูเหลียงเมื่อก่อนแล้ว เขาไม่บังคับข้า” เฉินเสียนหัวเราะเสียงตํ่า“อันที่จริง ได้ยินมาว่าเขาพูดว่าเขาแค่แกล้งท่าน ถ้าท่านโกรธจริงๆ จนนอนไม่หลับและกินไม่ได้ มันจะไม่เป็นอย่างที่เขาต้องการหรอกหรือ”ซูเจ๋อทานโจ๊กอย่างช้าๆ แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าเลยโกรธเขาไม่ได้จริงๆ”เฉินเสียนดื่มดํ่าอาหารของซูเจ๋ออยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่รอยคลํ้าของเปลือกตาของเขา และกล่าวอย่างกังวลใจ “เมื่อคืนนี้ไม่ได้นอนจริงๆหรือ?”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เปล่า แค่นอนไม่หลับ”“แม้ว่าฉินหรูเหลียงจะดื้อรั้น แต่เขาไม่สามารถเอาชนะข้าได้ในตอนนี้ ดังนั้นท่านอย่ากังวลไปเลย”ลูกกระเดือกของซูเจ๋อเลื่อนขึ้นลง หันไปมองไปเธอและพูดว่า “อาเสียน ท่านให้ข้าสัมผัสได้เท่านั้น”เฉินเสียนละสายตาออกไป รู้สึกใจสั่นเล็กน้อย และยกริมฝีปากกล่าวว่า “อืมไม่ให้คนอื่นแตะ
