ลับไปเมืองหลวง แต่บัดนี้เมื่อเขาได้ยินข่าวนี้ ก็ไม่มีใครกังวลอีกต่อไปแล้ว714
หากรีบเข้าไปในเมืองสัมผัสกับโรคระบาดในเวลานี้ไม่คุ้มกับการสูญเสียเฉินเสียนขมวดคิ้วและกล่าวว่า “แล้วคนในนั้นล่ะ?”“เมื่อโรคระบาดแพร่กระจายออกไป การควบคุมมันเป็นเรื่องยาก” แม่ทัพโฮ้วกล่าว “สำหรับตอนนี้ ไม่รู้ว่าเมืองจิงติดโรคอะไร ถ้าไม่หายก็จะทำเพียงทิ้งเมืองนั้นไปในที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”“กล่าวอีกอย่างก็คือ ถ้ารักษาไม่หาย คนในนั้นจะถูกละทิ้งหรือเปล่า?”แม่ทัพโฮ้วพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมและกล่าวว่า “องค์หญิงกลับไปเมืองอวิ๋นก่อน ค่อยมาดูกันว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่เถิดพ่ะย่ะค่ะ”แค่เฉินเสียนยืนอยู่หน้ารถม้า มองขึ้นไปทางเมืองจิงและขึ้นรถช้าๆเธอมองย้อนกลับไปและเห็นว่าซูเจ๋อลงจากรถม้า เขายังยืนเงียบ ๆ อยู่หน้ารถม้าและถามเขาว่า “ท่านคิดอย่างไร เราจะหันหลังกลับกันดีไหม?”ซูเจ๋อพูดอย่างสงบและอบอุ่น “องค์หญิงใส่ใจเกี่ยวกับการดำรงชีวิตของผู้คนและทุกอย่างขึ้นอยู่กับคำสั่งขององค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”“อ้อ” เฉินเสียนยกริมฝีปากของเธอและกล่าวอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“งั้นก็ไปที่เมืองจิงกัน”แม่ทัพโฮ้วกล่าวโน้มน้าว “องค์หญิง การระบาดในเมืองจิงเป็นโรคระบาดร้ายแรง ไม่ง่ายเหมือนไข้รากสาดน้อยทั่วไป โปรดคิดให้รอบคอบก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้ารู้ พอดีว่าข้ามีความรู้ทางด้านการรักษา หวังว่ามันจะช่วยได้ แม่ทัพโฮ้ว ท่านสามารถพาพี่น้องกลับไป จ
