มทัพโฮวก็กดเสียงลงอีกครั้งและเอยถามวา“จะจัดการกับกองเกียรติยศคุมกันเหลานี้อยางไรจะตอง…”เขาไมไดกลาวตอแตความหมายก็ชัดเจนอยูแลวซูเจอพูดอยางเฉยเมย“ไมตองกังวลรอจนกวาเมืองจิงคอยวากันอีกทีเถอะ”การเดินทางจากเมืองอวินไปเมืองจิงไมไกลแตถนนลื่นในสภาพอากาศที่ ๋เปียกชื้นและมีผูคนมากมายเดินทางดวยดังนั้นการเดินทางจึงชามากพอตกดึกกองทัพก็ยังไมถึงเมืองจิง
701
ดังนั้นจึงตองหาที่ตั้งคายที่สูงๆและพักคางคืนที่ชานเมืองคายไฟสวางขึ้นในภูเขากวางทําใหคืนนี้อบอุนขึ้นพืชพรรณเปียกชุมและหยดนํ้าคอยๆไหลลงที่ปลายใบหยดลงมาราวกับนํ้าคางเย็นๆที่ไหลในตอนกลางคืนตอนกลางคืนแมตั้งใจฟังอยางดีกลับไมไดยินเสียงแมลงและกบอีกตอไปขางนอกเงียบมากเนื่องจากในการเดินทางมีรถมาแคสองคันเฮอโยวและฉินหรูเหลียงขี่มาในเวลากลางวันเฉินเสียนและซูเจอนั่งรถมาคนละคันซึ่งไมรูสึกลําบากใดๆฉินหรูเหลียงและซูเจอนิสัยตรงกันขามกันฉินหรูเหลียงไมเหมาะกับการขี่มาในตอนนี้แตเขากลับดื้อรั้นที่จะขี่มาใหไดไมตองการใหคนคิดวาเขาออนแอแตซูเจอแตกตางออกไปคนอื่นคิดวาเขาออนแอเขาก็จะออนแอการนั่งรถมาสบายกวาการขี่มาในเวลากลางคืนทหารนอนรวมกันเป็นกลุมรอบกองไฟเพราะมีความจํากัดฉินหรูเหลียงและเฮอโยวสามารถกลับไปนอนในรถมาไดแตชายสามคนนอนอยูในรถมาก็ดูแออัดมากรถมาของเฉินเสียนสามารถรองรับไดหนึ่งคนเฉินเสียนไมถือสาความสัมพันธระหวางเธอกับทั้งสามคนไมไดเลวรายนักเพียงแคจัดที่ทางก็นอนไดแลว
