บเบา้ๆ้ดวยเสียง
ทุมลึกวา้“อยากินมันเลย้กินมากไปก็จะรอนเป็นไฟ”้เขายิ้มลึกซึ้งอยางมี
ความหมาย้“ดูสิ้ริมฝีปากของทานแดงและบวมหมดแลว”
เฉินเสียน้“…”
ซูเจอไมไดเปิดโปงเธอ้แตดวยความฉลาดของเฮ้อโยวและฉินหรูเหลียงก็
เขาใจวาเฉินเสียนนั้นหลอกลวง
ตอมาเฉินเสียนเจอขออางที่จะหนีไปได้เฮ้อโยวยังคงตบโตะขางหลังเขาและ
ตะโกนวา้“เฉินเสียน!้ทุกคําพูดของทานเต็มไปดวยเรื่องโกหก!้เรื่องเขาหอก็
โกหกขาดวยใชไหม?้”
เฉินเสียนแอบปลื้มใจ้แตโชคดีที่เธอวิ่งเร็ว
เฉินเสียนรูสึกถึงความรอนในจมูกของเธอตลอดทั้งวัน้เธอไมไดคิดจะกิน
พริกจริงๆ้และจบลงดวยการกัดไปสองสามคํา
เฮ้อโยวรีบถอยหลังหนึ่งกาว้มองดู้และพบวามีหนูสองสามตัวอยูในกรง้ทํา
ใหเขาตกใจเล็กน้อย
เขาถาม้“หนูนี้มาจากไหน”
ซูเจอกลาววา้“อาเสียน้กลัวหนู้พวกมันวิ่งพลาน้เสียงดังในตอนกลางคืนทํา
ใหอาเสียนไมสามารถนอนหลับได้ขาจึงไปจับมา”
คิดไมถึงวาเฉินเสียนที่ไมเคยกลัวอะไรบนโลก้จะกลัวหนู!้แตก็ไมนาแปลก
ใจ้ทุกคนมีบางสิ่งบางอยางที่ตองกลัว
เฮ้อโยวไมสงสัยสิ่งใดอีก้กลาววา้“ทานจะเอาพวกมันไปจัดการกับที่ไหน?
อยาใจออนปลอยใหพวกมันไปละ้มิฉะนั้นจะกลับมาอีก”
เฮ้อโยวมีประสบการณในเรื่องนี้้และกลาววา้“หนูลวนอยูเป็นกลุมใหญและ
รังใหญ้หากทานจับไดสองสามตัวในวันนี้้พรุงนี้ก็มีอีกอยางแนนอน”
ซูเจอกลาววา้“ขาจะหาวิธีจับพวกมันทั้งหมด้คุณชายเฮ้อรีบไปพักผอน
เถอะ”
ดังนั้นทั้งสองจึงแยกยายกัน้เฮ้อโยวกลับไปนอนที่หอง
