นที่เป็นบุรุษทั้งสองคนหรือ้ไมรูสึกวามันแปลก?”
มันดูแปลกไปหนอย
มาไกลจากหัวขอมากทีเดียว้เฮ้อโยวยอนกลับไปทันเวลาแลวกลาววา้“ทาน
บัณฑิต้มา้กินพริกสิถาไมกินจะปวยเอาได”
เมื่อเห็นซูเจอถือพริกดวยทาทางขี้เลน้ยังคงออยอิ่งอยู้ฉินรูเหลียงก็กลาว
อยางเย็นชาวา้“ทานจะกินก็กินซะสิ้ไมกินก็ใหเฮ้อโยว้ไมสมชายชาตรีเลย”
เฮ้อโยวกลาววา้“เฮ้้ทานแมทัพฉิน้ทานชวยทําตัวดีๆ้หนอย้อยาคิดแทน
ผูอื่น้ทานควรคิดถึงตัวเองใหมากกวานี้!”
ดวงตาของเฉินเสียนกระตุก้กลาววา้“ซูเจอ้ไมกินก็ชางมันเถอะ”
ทันใดนั้นเฮ้อโยวและฉินหรูเหลียงก็มองพวกเขาดวยสายตาบูดบึ้ง้มีความ
คับของใจและตําหนิ
เมื่อตอนที่เธอหลอกพวกเขา้เฉินเสียนก็ทุมสุดแรง้ไมเห็นบอกวาไมกินก็ไม
เป็นไร
ซูเจอกลาวอยางสบายๆ้วา้“ปวดหลัง้แขนขาเย็น้และดานนั้นก็ไมสามารถ
ใชงานได้ผูใดเป็นคนกลาวอยางนั้นหรือ?”
เฮ้อโยวกลาววา้“เฉินเสียนกลาว้นางเชี่ยวชาญเรื่องการรักษาและเรื่องยา
ทานก็ทราบ”
เฉินเสียนขยี้มุมตาที่กระตุกของเธอ้ดึงที่มุมของเสื้อเฮ้อโยวจากใตโตะและ
กลาววา้“หยุดพูดไดแลวละ”
ซูเจอมองเฉินเสียน้พยักหน้าอยางเขาใจแจมแจง้“เป็นเชนนั้นนั่นเอง”
เขาผลักพริกไปที่เฮ้อโยวและฉินรูเหลียง้หรี่ตาและกลาววา้“พวกทานกิน
เถอะ้ขาไมกลัวปวย้ขาก็เชี่ยวชาญดานการรักษาและยาเชนกัน้ขารักษาตัวเอง
ไดถาขาปวย”
เฮ้อโยวและฉินหรูเหลียงมองหน้ากัน้เห็นไดชัดวาการหลอกลอลมเหลว
เวลานี้ซูเจอผลักพริกขางมือของเฉินเสียนออก้และกระซิ
