ซูเจ๋อสะบัดแขนเสื้อก้าวขึ้นไปบนทางเดิน แล้วยื่นนกพิราบสื่อสารในมือให้กับเฮ่อโยว พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ระวังหน่อย อย่าปล่อยมันบินหนีล่ะ”เฮ่อโยวอุ้มนกพิราบสื่อสารไว้ แล้วหันไปมองซูเจ๋อที่กำลังเดินผ่านเขาไป จึงรีบถามขึ้นว่า : “แล้วนกพิราบสื่อสารล่ะ ข้าจะจัดการยังไง?”“เก็บไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยฆ่าแล้วนำมาตุ๋นซุปให้อาเสียนดื่ม”“อืม”เมื่อซูเจ๋อเดินจากไปแล้ว เฮ่อโยวจึงค่อยลงจากขั้นบันได เดินตรงไปที่หัวหน้ากองเกียรติยศ แล้วเตะเขาไปสองสามครั้งเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง แน่นอนว่าคงตายสนิทแล้ว ถึงมือของซูเจ๋อทั้งทีจะปล่อยให้เขาได้มีโอกาสหลงเหลือลมหายใจไปได้อย่างไรกันเฮ่อโยวที่เห็นคนตายจนชิน ตอนนี้เขาได้สติจากการลงมือฆ่าของซูเจ๋อแล้วจึงไม่ได้อกสั่นขวัญแขวนขนาดนั้นแล้วเฮ่อโยวค่อยๆ เตะศพของหัวหน้า กองเกียรติยศเข้าไปยังโพรงหญ้าพยายามปกปิดให้มิดชิด ไม่อย่างนั้นจะถูกพบเห็นได้ง่ายจากนั้นเขาก็ไปหาแม่ทัพโฮ้วอาจารย์ของเขาแม่ทัพโฮ้วได้รีบจัดการโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา มองปราดเดียวก็เข้าใจถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด664
เฮ่อโยวจึงพูดขึ้นว่า : “อาจารย์ ท่านกับซูเจ๋อ อยู่ฝ่ายเดียวกันตั้งแต่แรกแล้วหรือ?”แม่ทัพโฮ้วมองเฮ่อโยวด้วยสายตาที่ซ่อนความลับไว้อย่างหนาแน่น แววตาหนักหน่วง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “กลางวันของวันนี้เขายอมให้องค์หญิงจิ้งเสียนช่วยเจ้าหนึ่งครั้ง ตอนนี้ยังให้เจ้ามาเห็นเรื่องพวกนี้อีก แสดงว่าเขาไม่ได้มอ
