งเจ้าเป็นคนนอก เรื่องในคํ่าคืนนี้ เจ้าอย่าได้แพร่งพรายให้ผู้อื่นรู้อย่างเด็ดขาด”“แม้แต่เฉินเสียนก็บอกไม่ได้หรือ?” เฮ่อโยวถามขึ้นแม่ทัพโฮ้วจึงพูดขึ้นว่า : “หากเจ้าบอกไป นอกเสียจากจะทำให้องค์หญิงจิ้งเสียนไม่สบายใจแล้ว ยังมีประโยชน์อะไรอีก?”เฮ่อโยวใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงรู้สึกว่าก็ถูกเหมือนกันวันรุ่งขึ้น เฮ่อโยวที่กำลังจะถอนขนนกพิราบ ก็ถูกฉินหรูเหลียงที่กำลังเดินผ่านมองเห็นเข้า เขาขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นว่า : “ไปเอานกพิราบสื่อสารมาจากไหน?”เฮ่อโยวจึงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า : “ทำไมท่านมองแค่ปราดเดียวก็รู้แล้วว่านี่คือนกพิราบสื่อสาร?”“ตรงขาของมันมีรอยแผลที่เกิดจากการเสียดสีของกระบอกจดหมาย”เฮ่อโยวจึงพูดขึ้นว่า : “สายตาของท่านดีจริงๆ นกพิราบตัวนี้ข้าเจอมันเมื่อคืน ไม่รู้ว่ามันบินมาจากไหน มาเกาะอยู่ที่บนกำแพง แล้วจึงถูกข้าจับมา คงเป็นเพราะหลายวันมานี้ฝนตกหนักไม่หยุด ตกหนักจนหัวมันมีปัญหา แม้แต่ทิศทางมันก็แยกแยะไม่ถูกมั้ง”665
ถอนขนอยู่พักหนึ่ง เฮ่อโยวที่รู้สึกว่ามันค่อนข้างกินแรง เขาพูดต่อว่า : “ท่านบัณฑิตก็เลยบอกว่าพอดีเลย นกพิราบตัวนี้สามารถนำมาตุ๋นซุปให้เฉินเสียนดื่มได้แม่เจ้า ถอนขนนกทำไมถึงได้ลำบากขนาดนี้กันนะ!”ฉินหรูเหลียงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “เจ้าไม่รู้หรือ ว่าต้องใช้นํ้าร้อนลวกก่อนแล้วจึงค่อยถอนขน?”“มีขั้นตอนนี้ด้วยหรือ?”“เวลาที่บ้านของเจ้าฆ่าไก่ ก็จับมันถอนขนทั้
