ิบว่า “ถึงแม้จะช่วยเด็กไว้ได้เพียงคนเดียว แต่ความมุ่งมั่นในการเดินทางครั้งนี้ของอาเซียนก็ไม่สูญเปล่า หัวใจของผู้คนจะค่อยๆ สะสมทีละน้อยๆ เช่นนี้”แสงไฟเปล่งประกายอยู่ในดวงตาของเขา ซูเจ๋อกล่าวอีกครั้งว่า “เหตุผลที่เป็นทุกข์นั่นก็เพราะอาเสียนเริ่มเห็นอกเห็นใจและเริ่มมีหัวใจที่รักปราชาชน นี่คือพรในอนาคตของต้าฉู่ ภัยธรรมชาติและภัยพิบัติที่มนุษย์ก่อขึ้นไม่ได้มีอยู่แค่ที่นี่ที่เดียว สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ก็เกิดขึ้นที่อื่นเช่นกันทางออกเดียวก็คือการทำให้ปราชาชนมั่งคั่ง ทำให้อาณาจักรเข้มแข็ง เมื่อเป็นดั่งเช่นที่ว่านี้ ในอนาคตจึงจะรับมือกับภัยพิบัติเช่นนี้ได้ เพื่อรวบรวมผู้คนให้ได้มากที่สุด จึงต้องทำให้พวกเขาได้ลงหลักปักฐานและมีชีวิตที่มั่นคง”655
เฉินเสียนหันไปมองเขา เขาเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่สงบ แต่กลับรู้สึกได้ถึงความแน่วแน่ที่มองไม่เห็นเฉินเสียนถามว่า “ข้าจะทำได้หรือ”“เหตุใดจึงจะไม่ได้” ซูเจ๋อกล่าว “ทุกวันนี้จักรพรรดิหมกมุ่นอยู่กับความขัดแย้งของฝ่ายต่างๆ ขุนนางทุจริตในแต่ละท้องที่พยายามปิดท้องฟ้าไว้ด้วยมือข้างเดียว ปราชาชนแร้นแค้น… ถ้าอยากทำให้ดีกว่าพระองค์ ท่านไม่จำเป็นต้องมีความสามารถในการปกครองโลก แต่ต้องมีหัวใจเพื่อปราชาชน”เฉินเสียนกล่าวว่า “แค่มีหัวใจเพื่อปราชาชนก็เพียงพอแล้วหรือ จักรพรรดิองค์ก่อนมีจิตใจเมตตา มีหัวใจที่รักปราชาชน แล้วเหตุใดต้าฉู่จึงยังเปลี่ยนมือไปเป็นของผู้อื่นได้อีก”“ในย
