ากและหายใจหอบเล็กน้อย เธอนั่งลงบนดินโคลนด้วยความเศร้าและเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “อยู่ๆ ข้าก็รู้สึกเศร้าขึ้นมานิดหน่อย”เฮ่อโยวกล่าวว่า “ข้าก็เหมือนกัน” เขาอุ้มสุนัขตัวนั้นและลุกขึ้นเดินไปหาแม่ทัพโฮ้ว “ข้าจะขอให้ท่านปรมาจารย์ฝังมันให้ด้วยขอรับ”พวกเขาเดินทางกลับเข้าเมืองก่อนที่ฟ้าจะมืดทหารและปราชาชนที่อยู่ในเมืองต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอย โดยหวังว่าพวกเขาจะช่วยชีวิตใครบางคนไว้ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะช่วยเหลือได้แค่ทารกน้อยเพียงคนเดียวท่ามกลางภัยพิบัตินี้ทุกคนต่างมีหัวอกเดียวกัน ไม่มีใครเลยที่ไม่เสียใจหลังจากกลับมา เฉินเสียนก็รินนํ้าเย็นๆ ใส่หม้อไปสองสามถ้วย ในขณะที่ในใจยังคงรู้สึกว่าสายฝนในวันนี้เยียบเย็นเข้าไปถึงกระดูก654
เธอกับซูเจ๋อและเฮ่อโยวนั่งอยู่รอบกองไฟ ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยโคลนพวกเขากำลังตั้งหม้อต้มนํ้า รอจนเมื่อนํ้าเดือดจึงจะนำกลับไปที่ห้องเพื่อชำระล้างร่างกายไม่มีใครพูดอะไรเลยจนกระทั่งเมื่อไอร้อนพุ่งขึ้นมาจากในหม้อ ซูเจ๋อจึงกล่าวว่า “คุณชายเฮ่อท่านนำกลับไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถอะ”เรื่องเช่นนี้เดิมทีควรเป็นเฉินเสียนที่ได้เกียรติก่อน แต่เฮ่อโยวรู้ว่าซูเจ๋อต้องการกันเขาออกไปเขาลุกขึ้นตักนํ้าและเอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจละนะ” เขาตักนํ้าร้อนออกมาและเทนํ้าเย็นลงไปในหม้อเฉินเสียนใส่ฟืนลงในเตาชั่วคราวเพื่อทำให้ไฟลุกโชนยิ่งขึ้นหลังจากที่เฮ่อโยวจากไป ซูเจ๋อจึงกระซ
