เนื่องจากฝนตกหนัก ดินที่อยู่บริเวณใกล้เคียงเมืองอวิ๋นจึงเริ่มร่วนและเกิดดินถล่มหลายครั้งทั้งยังมีบางหมู่บ้านที่อยู่ใกล้เนินลาดเกิดดินถล่มอย่างกะทันหันกลางดึก ดินโคลนไหลทะลักลงมามืดฟ้ามัวดินจนชาวบ้านทั้งหมดที่กำลังหลับใหลอยู่ในหมู่บ้านต่างถูกฝังทั้งเป็นระดับนํ้าในแม่นํ้าบริเวณใกล้เคียงเอ่อขึ้นสูง กระแสนํ้าไหลเชี่ยวและนํ้าก็กลายเป็นโคลนขุ่นหมู่บ้านที่ถูกดินโคลนถล่มไม่ค่อยมีใครรอดชีวิต เฉินเสียนควรพักอยู่ในเมืองอวิ๋นแต่เธอกลับอยากพาคนไปดูที่หมู่บ้าน ยังไม่ต้องพูดถึงว่าอาจจะมีคนรอดชีวิตแค่คนเดียว ต่อให้ที่รอดชีวิตเป็นเพียงแค่สุนัขหนึ่งตัวก็ไม่ควรเพิกเฉยแม่ทัพโฮ้วเกลี้ยกล่อมเธอไม่สำเร็จ ซูเจ๋อเหลือบมองนิดหนึ่งและสวมเสื้อกันฝนให้เฉินเสียน จากนั้นจึงกล่าวว่า “ถ้าองค์หญิงอยากเสด็จ ก็ปล่อยให้พระองค์เสด็จเถิด”แน่นอนว่าแม่ทัพโฮ้วจะต้องส่งคนติดตามเฉินเสียนไปด้วย ซูเจ๋อจะตามไปกับเธอ และเฮ่อโยวก็ไม่ยอมอยู่ในเมืองเพียงคนเดียวเมื่อกลุ่มคนเหล่านี้กำลังจะออกเดินทาง ม้าพร้อม ทหารพร้อม644
ฉินหรูเหลียงก็เดินตามมาข้างหลังและบอกกับเฉินเสียนอย่างจริงจังว่า “ข้าจะไปกับท่าน”เฉินเสียนหันกลับไปมอง ทีท่าของเธอแฝงไปด้วยความหยิ่งทะนงจนที่ยากจะต้านทาน เธอมองฉินหรูเหลียงก่อนจะขมวดคิ้วและพูดว่า “บาดแผลยังไม่หายดีท่านจะไปไหนได้? พักรักษาตัวก่อน ห้ามไปไหนทั้งนั้น”ฉินหรูเหลียงเม้มริมฝีปาก เขาเหลือบมองซูเจ๋อแล้วถามว่า
