“แล้วเหตุใดเขาจึงไปได้”ซูเจ๋อพูดเรียบๆ อยู่ภายใต้สายฝนว่า “ข้ากระหม่อมซูไร้ความสามารถ หลายวันที่ผ่านมาข้าพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ จึงเป็นผลให้ฟื้นตัวได้เร็วกว่าแม่ทัพฉินเล็กน้อย”ถึงจะพูดเช่นนี้ แต่ไหนเลยฉินหรูเหลียงจะเข้าใจที่ไม่พาเขาไปด้วยเพราะพาไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงเขาไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่จะยิ่งเพิ่มปัญหาเขามีนิสัยชอบกำหมัดเป็นประจำ แต่ตอนนี้สองมือนี้กลับควบคุมอะไรไม่ได้เลยถ้าซูเจ๋อไม่ยอมรักษามือให้ เขาก็จะทำอะไรไม่ได้แบบนี้ตลอดไป!ท้ายที่สุดฉินหรูเหลียงจึงทำได้เพียงมองพวกเขาขึ้นบนไปหลังมาและควบม้าออกไปจากเมือง มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่มีดินโคลนถล่มทางไปหมู่บ้านที่ถูกฝังกลบแห่งนั้นมีแม่นํ้าขวางไว้หนึ่งสาย หากต้องการจะไป จำเป็นจะต้องข้ามแม่นํ้าไปก่อน645
แม้ว่าระดับนํ้าในแม่นํ้าจะสูงและเต็มไปด้วยโคลนเลน แต่แม่นํ้าก็ยังไหลเชี่ยวอยู่มากแม่ทัพโฮ้วเป็นผู้ขี่ม้านำหน้าข้ามแม่นํ้าไปก่อนม้าของเขาเป็นม้าแก่ซึ่งเคยร่วมทำสงครามฟาดฟันศัตรูกับเขามาแล้ว มันเต็มไปด้วยความเข้าใจและก้าวอย่างมั่นคง แต่ครู่เดียวนํ้าในแม่นํ้าก็ท่วมขาม้าไปแล้วครึ่งขา แม้จะก้าวอย่างมั่นคง แต่ขาก็ยังสั่นไหวอยู่บ้างเมื่อปะทะเข้ากับกระแสนํ้าที่ทรงพลังที่ข้างใต้หลังจากข้ามไปถึงฝั่งตรงข้าม แม่ทัพโฮ้วก็หันกลับมาและรอคนอื่นๆเฮ่อโยวกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “ข้าไปก่อน ท่านเดินตามหลังข้ามานะเฉินเสียน ข้าจะเปิดทางให
