ทหารและปราชาชนที่เหลืออยู่ในเมือง มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องยา ถ้าเธอไม่ออกไปหายาแล้วใครจะออกไปยิ่งมีความชื้นและความหนาวเย็นจากสายฝนที่ตกลงมา เธอยิ่งต้องออกไปหาอาหารมาให้มากที่สุด เพื่อที่ทุกคนจะได้ไม่ต้องอดตายในเมืองที่ว่างเปล่าแห่งนี้ในฐานะองค์หญิงจิ้งเสียน แม่ทัพโฮ้วกับทหารเหล่านี้อยู่รักษาการณ์ที่เมืองเสวียนมาตลอด เพื่อรอให้พวกเขากลับมาจากเย่เหลียงอย่างปลอดภัยก่อนจะถอยทัพออกมาเมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้เธอจะงอมืองอเท้ารอขอให้ผู้อื่นมาปรนนิบัติอยู่ได้อย่างไร เธอจำเป็นจะต้องทำตนเป็นแบบอย่างจึงจะกระตุ้นให้ทุกคนกระตือรือร้นขึ้นมาได้ทหารที่ติดเชื้อไข้รากสาดน้อยอุตส่าห์รอดชีวิตจากสงครามและฟื้นคืนชีวิตจากสมรภูมิแห่งความเป็นความตายมาได้ หากสุดท้ายต้องมาเจ็บป่วยและล้มตายในต่างถิ่นเช่นนี้ คงเป็นเรื่องที่น่าเศร้า639
เฉินเสียนจะไม่ยอมให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น ดังนั้นเธอจึงพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรักษาทหารทุกคนที่ป่วยเป็นไข้รากสาดน้อย นอกจากนี้เธอจะไม่ทิ้งปราชาชนคนใดไว้ข้างหลังหลังจากกินอาหารมื้อคํ่าเสร็จแล้ว ซูเจ๋อซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เฉินเสียนก็หยิบยาขี้ผึ้งออกมาและทาลงบนมือทั้งสองข้างของเธออย่างพิถีพิถันยาขี้ผึ้งยังคงเป็นกลิ่นหอมของยาที่คุ้นเคย เป็นยาที่เขาปรุงขึ้นมาที่ราชนิเวศน์ยามเมื่อมีเวลาว่างยาขี้ผึ้งชนิดนี้ได้ผลดีมาก แม้ว่าเฉินเสียนจะมีบาดแผลที่มือเพราะขาดความระมัดระวัง แต่เมื่อทายา
