ินหรูเหลียงจะไว้ชีวิตเขาหรือไม่?เฮ่อโยวกล่าวอีกว่า “ข้าไม่ได้รู้จักมักจี่อนุของท่านแม่ทัพฉิน แต่ยังโชคดีที่เคยเห็นอยู่ครั้งหนึ่ง”เขาเท้าคางและเริ่มหวนรำลึกถึงอดีต “มันเป็นตอนที่จวนแม่ทัพจัดงานเลี้ยงครบรอบร้อยวันของท่านชายน้อยเมื่อปีที่แล้ว เป็นงานที่สนุกมาก ตอนนั้นดูเหมือนว่าอนุหลิ่วจะหายตัวไป ตามหาทุกหนทุกแห่งแล้วก็ยังหาไม่เจอ ท่านแม่ทัพฉินเป็นห่วงมาก ดังนั้นทุกๆ คนจึงช่วยกันตามหา จนในที่สุดก็หาตัวจนพบ”เมื่อเฮ่อโยวเห็นว่าหลิ่วเฉียนเฮ้อตั้งใจฟัง เขาจึงหัวเราะอย่างติดตลก “ในตอนนั้นอนุหลิ่วกำลังเสพสุขอยู่กับชายอื่นที่สวนหลังบ้าน ทั้งสองคนเปลือยกายล่อนจ้อน ดึงดูดสายตาให้จ้องมองได้หลายคู่ทีเดียว”สีหน้าของหลิ่วเฉียนเฮ้อเปลี่ยนไป“เรื่องนี้แม่ทัพฉินก็เห็นเองกับตา ตอนนั้นเขาฆ่าชายชู้ทันที หลังจากนั้นแม่ทัพฉินก็มาออกศึก หลังจากกลับไปแล้วข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนุหลิ่วจะยังเป็นที่โปรดปรานเหมือนดั่งแต่ก่อนอีกไหม ท่านลองบอกสิว่า ถ้ามีคนมาใส่รองเท้าของท่าน ท่านยังจะใส่มันอีกหรือเปล่า แต่คุณชายอย่างข้าคงไม่เอาด้วย เพราะใช่ว่าจะไม่มีเงินซื้อใหม่เสียหน่อย”หลิ่วเฉียนเฮ้อรักและทะนุถนอมน้องสาวของเขาเสมอมา เมื่อได้ยินแบบนี้หลิ่วเฉียนเฮ้อจะสบายใจได้อย่างไร632
เขาเขย่ากรงเหล็กอย่างแรงและตะโกนว่า “ฉินหรูเหลียง ออกมาหาข้า!ออกมา!”เมื่อเห็นปฏิกิริยาอันรุนแรงของหลิ่วเฉียนเฮ้อ เฮ่อโยวก็เดินจากไปด้วยความพึงพอใ
