อย่างไรกันเล่า”“หากว่าท่านยี่หระนางให้ความสำคัญนาง ก็อย่าแตะต้องนางตามอำเภอใจ ”ฉินหรูเหลียงกล่าวนํ้าเสียงทุ้มตํ่าอย่างหนักหน่วง“ตอนนี้ท่านยังดูแลตัวเองยากเลย หรือว่าท่านยังคิดให้นางเสื่อมเสียเกียรติ ?หลังจากกลับไปเมืองหลวงต่อให้ข้าแยกทางกันกับนาง ด้วยฐานะของพวกท่านแต่ละคน ท่านก็ไม่สามารถที่จะมีเหตุผลที่น่าไว้วางใจได้แต่งงานกับนางหรอก！”ซูเจ๋อตั้งใจคิดพิจารณา แล้วกล่าวขึ้นว่า“หากนางยี่หระกับชื่อเสียง ยังจะอยู่กับท่านที่เป็นเหมือนอย่างตอนนี้หรือไม่? ใครบอกว่าข้าจะต้องแต่งงานกับนาง ข้ายังสามารถเป็นหนุ่มรูปงานที่คอยปรนเปรอสวาทให้แก่นางได้”623
ฉินหรูเหลียงถูกตอกหน้าหงาย คาดไม่ถึงว่าจะไม่มีวิธีการโต้แย้งแล้วซูเจ๋อสะบัดชุด อย่างสวยงามสง่าเดินผ่านระเบียงทางเดินไปฉินหรูเหลียงกล่าวเสียงเข้มงวดว่า“กระเหี้ยนกระหือรือ!”ซูเจ๋อชำเลืองมองเขา หัวเราะแล้วกล่าวว่า“เหมือนกันนั่นแหละ”
624
