เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีก กดจูบเธออย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเคลิบเคลิ้มและยิ่งดุดัน“ซูเจ๋อ…….”เฉินเสียนจะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ แต่ว่าเธอไม่รู้ว่าควรจะหยุดอย่างไรเพียงแค่เรียกชื่อของเขา เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าใจอ่อนปวกเปียกจนกระจายแผ่ซ่านถึงทุกอณูร่างกายซูเจ๋อจูบจากขอบริมฝีปากออกมา เธอเงยหน้าขึ้น อ้าปากพูดไม่ออกสักประโยคเดียวซูเจ๋อจูบเธอจนทำให้คางของเธอแดงเถือก เฉินเสียนแววตาสดใสงดงามผมของเขาล่วงอยู่บนคอของเธอ ความอุ่นเย็นนั้นเรียบลื่นราวกับผ้าไหมการเข้าจังหวะจะโคนทุกตอนละเมียดละไมอย่างมากสุดท้ายซูเจ๋อยังไม่ได้จูบสัมผัสลามไปถึงบริเวณคอของเฉินเสียนเลยเขาฝังศีรษะอยู่ในแอ่งลำคอของเธอ หายใจหอบกระเส่า หยุดลงช้าๆนานมากๆเฉินเสียนก็ยังดึงตัวเองกลับมาไม่ได้ เธอยกมือขึ้น ผ่านข้างเอวของซูเจ๋อ แล้วแขนตะกายขึ้นสัมผัสที่แผ่นหลังของเขา กอดเขาไว้แนบแน่น และพูดพึมพำชื่อเขาเหมือนเดิม“ซูเจ๋อ ซูเจ๋อ”598
ริมฝีปากของซูเจ๋ออยู่ข้างหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อน“ท่านเรียกข้าเช่นนี้ ข้ายิ่งถลำลึกเกินขอบขีดจำกัดนะ”เฉินเสียนกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า“ข้าเกรงว่าหากไม่เรียกชื่อของท่าน จะทำให้เปล่งเสียงอื่นที่แปลกประหลาดออกมา”ซูเจ๋ออ้าปากงับติ่งหูของเฉินเสียนพริบตาเดียวนั้น ทั้งตัวของเฉินเสียนเกร็งรัดแน่นเสียวซ่าน ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าพาดผ่านกระตุ้นอย่างรุนแรง ทันใดนั้นเธอได้ทำเสียงขึ้นจมูกฉอเลาะทันทีบริเวณหูเป็นจุดที่เธอไวต่อความร
