อ”เวลานั้นซูเจ๋อแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปแล้วมือข้างหนึ่งซูเจ๋อโอบที่เอวของเธอ อีกข้างประคองที่ด้านหลังศีรษะของเธอแล้วจูบอย่างหนักหน่วงอีกครั้งเฉินเสียนเคว้งมือคว้าโอบที่ลำคอของเขา เป็นคํ่าคืนที่พิเศษหอมหวานมากซูเจ๋อทิ้งนํ้าหนักเอียงลงมา เธอประคองไว้ไม่ไหว โซเซถอยหลังไป596
ไม่รู้ว่าโซซัดโซเซไปถึงสถานที่ใด สุดท้ายเข่าด้านหลังสะดุดกับสิ่งของ เฉินเสียนประคองคํ้ายันไม่ไหว เอียงตัวไปทางด้านหลังอีกครั้งรอจนจิตใต้สำนึกเธอได้สติคืนมา ถึงได้พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงของซูเจ๋อแล้วหนุนอยู่บนหมอนของเขาซูเจ๋อคํ้ายันอยู่ด้านบนร่างของเธอ เธอเงยคางขึ้นและเผยอริมฝีปากเล็กน้อยความร้อนแผ่ซ่านทั้งตัวของเธอ สุดท้ายทะยานขึ้นบนศีรษะซูเจ๋อจ้องเธอเบาๆ ยกนิ้วมือลูบไล้ใบหน้าของเธอ นํ้าเสียงแหบพร่าเย้ายวนกล่าวขึ้นว่า“อาเสียน ใบหน้าท่านแดงมาก”ความมั่นใจที่เฉินเสียนจะจ้องเขม็งเขายังไม่มีเลย เม้มริมฝีปากแล้วกล่าวขึ้นว่า“ท่านปล่อยข้า ข้าจะกลับไปนอนแล้ว”“ข้าจะปล่อยท่านกลับไปได้อย่างไรเล่า”เขาก้มลงจูบบริเวณคิ้วตาและกรอบหน้าด้านข้างของเธอ และวนกลับมาจรดที่ริมฝีปากเธอเฉินเสียนสะลึมสะลือมึนงงถูกเขากอบกุมมือทั้งสองข้างไว้ สิบนิ้วประสานกันเธอใจลอยกลับไปในคํ่าคืนนั้นที่กองกำลังทหารของเย่เหลียง ซูเจ๋อก็กดเธอเช่นนี้ จูบเธอซํ้าวนไปวนมาอยู่อย่างนี้เพียงแต่ความลึกซึ้งไม่เหมือนกับคํ่าคืนนั้น ครั้งนี้ลึกซึ้งร้อนระอุเป็นอย่างมากและยากที
