หัวใจของเฉินเสียนอึมครึม เธอเห็นฉินหรูเหลียงเข้าประตูด้วยตาของเธอเองและไม่เห็นเขาออกมาแต่ถ้าเขาอยู่ในห้องนี้ เขาจะไม่ตอบได้อย่างไรเฉินเสียนไม่ชักช้า ผลักเปิดประตูทันทีมีคราบนํ้าที่ประตูที่ลามไปถึงทั่วทั้งห้อง และเธอก็เดินตาม สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปฉินหรูเหลียงกำลังนอนอยู่บนพื้น แต่เสื้อผ้าที่เปียกของเขายังไม่เปลี่ยน และพื้นก็เปียกด้วยคราบนํ้าใต้ตัวเขา และมีสีแดงจางๆเฉินเสียนวางยาลงบนโต๊ะแล้ววิ่งไปช่วยพยุงเขา เขาทั้งเปียกทั้งหนักมากไม่ตอบสนองเลยสักนิด เฉินเสียนพยายามอุ้มเขาขึ้นมา และอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างใส่อารมณ์ “ฉินหรูเหลียงฟื้นสิ!”เธอลากฉินหรูเหลียงไปที่เตียงให้นอนลงอย่างยากลำบาก หลังจากแตะหน้าผากแล้ว เธอก็รู้ว่าเขามีไข้ขึ้นเฉินเสียนเห็นว่ามีคราบเลือดอยู่ในนํ้าฝน เธอจึงถลกเสื้อผ้าเปียกๆ ของเขาออก เธอเห็นว่าผ้าพันแผลที่เอวและหน้าท้องของเขาชุ่มไปด้วยเลือด ไม่รู้ว่ามันขาดเมื่อไหร่เฉินเสียนโกรธเล็กน้อย กล่าวว่า “เป็นแบบนี้แล้วจะใช้กลอุบายอะไรได้! ท่านคิดว่าข้าจะซาบซึ้งในบุญคุณถ้าท่านล้มลงเพราะข้า?”580
เธอรู้ว่าฉินหรูเหลียงไม่ได้ยินสิ่งสำคัญที่สุดคือการถอดเสื้อผ้าที่เปียก และทำแผลใหม่เฉินเสียนไม่สามารถทำทุกอย่างให้เสร็จโดยลำพังได้ภายในชั่วครู่ เกรงว่าฉินหรูเหลียงจะมีอาการบาดเจ็บเก่าบวกกับไข้รากสาดน้อย ยิ่งยืดเวลามากเท่าไหร่ก็ยิ่งรุนแรงก่อนที่เธอจะคิดอะไรเธอรีบวิ่งออกจากเรือนท่ามกลางสา
