ยฝน และเรียกนางกำนัลให้เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าของฉินหรูเหลียงแล้วให้คนไปเชิญหมอหลวงมาช่วยเรือนซึ่งเดิมว่างเปล่าและเงียบเหงา กลับคึกคักขึ้นมาทันที หมอและนางกำนัลถือร่มเดินผ่านเรือนทีละคนซูเจ๋อออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น และเมื่อเขาไปถึงประตูเขาเกือบจะวิ่งเข้าไปหาเฉินเสียนทันทีซูเจ๋อช่วยพยุงเธอ กล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยน “วิ่งช้าๆ”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองเขา ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “ท่านออกมาทำไม”“ข้าออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น”เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะอัดหมัดใส่เขาเข้าไปแล้วกล่าวว่า “ท่านไม่สบาย อย่าออกไปเดินมั่วๆ แล้วถ้าเป็นไข้รากสาดน้อยอย่างฉินหรูเหลียงด้วยล่ะจะทำเยี่ยงไร?”“เขาเป็นไข้รากสาดน้อย?”“อาการบาดเจ็บกำเริบอีกแล้ว ไข้ขึ้นสูงก็ไม่ลด มันไม่ใช่ไข้รากสาดน้อยจะเป็นอะไรล่ะ” เฉินเสียนกล่าว “ข้ากลับมาเอายา”581
ยารักษาบาดแผลที่เธอให้ซูเจ๋อก่อนหน้านี้ถูกทิ้งไว้ในห้องนี้ ยานี้น่าจะได้ผลดีกว่ายารักษาของหมอหลวงเฉินเสียนหยิบยาและกำลังจะจากไป มองกลับมาที่ซูเจ๋ออีกครั้งและเห็นว่าท่าทางสงบนิ่งของเขา เอ่ยถามว่า “ท่านไม่ใช่ว่าไม่พอใจใช่ไหม?”ซูเจ๋อเหล่และยิ้ม “จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร อาการบาดเจ็บของท่านแม่ทัพฉินก็ยังสำคัญ”“เช่นนั้นข้าไปห้องตรงข้ามได้ไหม?”“อืม ท่านไปสิ”เฉินเสียนรู้สึกแปลก ๆ แต่ในเวลานี้เธอก็พูดไม่ออก เธอส่ายหัว และวิ่งไปที่ประตูฝั่งตรงข้ามโดยไม่คิดต่อมาเมื่อเธอวิ่งออก เธอก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรข
