ของเขาที่อบอุ่น “ถ้าเขาเป็นหวัดจริงๆ ข้ารู้ว่าอาเสียนจะรู้สึกเสียใจกับมัน”“ซูเจ๋อ ท่านไม่หึงหรือไง ทำไมท่านถึงใจดีนักนะ”578
“ข้าหึงก็ขะหึงคนอื่น ข้าเข้าใจเจตจำนงอาเสียน ดังนั้น ความหึงหวงและความเข้าใจจึงดูเหมือนจะไม่ขัดแย้งกัน” ซูเจ๋อลูบผมที่ข้างหูของเฉินเสียนและกล่าวเสียงทุ้มตํ่า“ถ้าให้ท่านกับข้ามีเรื่องในใจกัน ข้าก็คงจะรู้สึกเสียใจกับมัน”เฉินเสียนลูบฝ่ามือของเขา ยกริมฝีปากขึ้นยิ้ม รอยยิ้มของเธอดูเหมือนจะมีความอ่อนโยนเฉพาะตัวของเธอในโลกนี้ กลัวว่ามีเพียงซูเจ๋อเท่านั้นที่รู้จักเธอเช่นนี้ เข้าใจเธอ และรู้สึกแบบเดียวกันกับเธอเฉินเสียนกล่าวว่า “งั้นสักครู่ข้าจะต้มยาให้ท่าน ข้าก็ต้มเขาด้วย”ยาแก้หวัดพร้อมแล้วฝนยังตกอยู่ ราวกับฝนที่โปรยปรายของหลายๆ เดือนรวมกันทั้งหมดเมื่อเห็นว่าประตูฝั่งตรงข้ามปิดไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เฉินเสียนจึงต้องนำยาต้มที่เทลงในชาม จากนั้นจึงส่งยาของซูเจ๋อไปที่ห้องก่อนและเตือนให้เขาอย่าลืมดื่มมันจากนั้นเฉินเสียนก็รีบวิ่งฝ่าสายฝนไปฝั่งตรงข้าม ยืนอยู่หน้าประตูแล้วเคาะแต่ไม่มีเสียงตอบรับ และก็กล่าวว่า “ฉินหรูเหลียง ท่านอยู่ข้างในหรือเปล่า”เคาะอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีการตอบสนองกลับ
579
