่า “ฉินหรูเหลียงบังฝนให้ท่าน?”เฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านสามารถคาดเดาทุกอย่างได้แม่นขนาดนั้นเลยหรือ ใช่เขาบังให้”เธอหยิบผ้าเช็ดตัวเช็ดนํ้าบนมือของเธอก่อนจะเดินไปหาซู่เจ๋อ เมื่อเห็นซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่รู้ไม่ชี้ เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีขึ้น “ท่านคิดอะไรอยู่ในใจ?”577
ซูเจ๋อเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เธอ และกล่าวว่า “เขามีใจจริงๆ เขารู้จักที่จะปกป้องท่านจากสายฝน ข้าควรจะขอบคุณเขา ไม่อย่างนั้นที่เปียกปอนในตอนนี้ก็จะเป็นอาเสียน และอาจเป็นหวัดได้”เฉินเสียนเหล่ตาของเธอและมองที่เขาด้วยรอยยิ้ม “ที่ท่านพูดจริงใจหรือไม่?ข้าไม่เชื่อ”“แน่นอนว่าจริงใจ” ซูเจ๋อพูดขณะที่เขาต้องการจะลุกขึ้นเตียงเฉินเสียนรีบร้อนเข้ามาช่วยพยุงเขา “ทำไมท่านถึงจะลุกจากเตียง?”ซูเจ๋อกราชากมุมปากแล้วกล่าวว่า “นอนนานๆ ก็ไม่ดี เดินรอบห้องได้ ไม่มีปัญหา”ในห้องนี้ยังมีเครื่องปรุงยาจีนเพิ่มเติมซึ่งเฉินเสียนใช้ก่อนหน้านี้เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเขา หลีกเลี่ยงความวุ่นวาย จึงจัดเก็บเพิ่มเยอะๆ ในคราวเดียวซูเจ๋อยืนอยู่หน้าชั้น ชั่งนํ้าหนักยารักษาด้วยนิ้วเรียวขาว ดวงตากรอกไปมาเพ่งความสนใจไปที่การเคลื่อนไหวของมือของเขาเฉินเสียนกล่าวว่า “จะเตรียมยาให้ข้าทำก็ได้แล้ว”ซูเจ๋อเตรียมยาไว้ แล้วยื่นให้เฉินเสียน กล่าวเบาๆ ว่า “นี่ยาแก้หวัด ข้าต้องรบกวนอาเสียน ส่งไปที่ประตูห้องตรงข้ามเพื่อให้เขาดื่มสักหน่อย”เฉินเสียนรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย ฟังเสียง
