้อยเท่านั้นเฉินเสียนยังคงมองย้อนกลับไปเล็กน้อยฉินหรูเหลียงหลังจากที่ส่งเธอไปอยู่ใต้ชายคา เขาไม่หยุดสักวินาที หันเดินกลับไปที่ประตูตรงข้ามแล้วแผ่นหลังร่างสูงของเขาเปียกชุ่มท่ามกลางสายฝน ร่างกายของเขาเปียกโชกมีนํ้าหยดจากมุมเสื้อของเขา และทั้งตัวก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นนํ้าฉินหรูเหลียงเอาเสื้อผ้ามากันฝนให้เธอ ไม่สนใจตัวเองเลยสักนิดเฉินเสียนมองฉินหรูเหลียงเข้าประตู เธอคิดว่าเขาน่าจะไม่มีปัญหาหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้งแล้วตอนนี้เพียงวิ่งไปข้างหน้า เฉินเสียนไม่คิดว่าฉินหรูเหลียงจะกางเสื้อให้เธอเท่านั้น ขณะที่ตัวเองกำลังเปียกอยู่ข้างนอก เพื่อที่เธอจะไม่เปียกเกินไป แต่ฉินหรูเหลียงกลับเปียกโชกไปแล้ว576
เฉินเสียนยังไม่ชินกับฉินหรูเหลียงที่ทำสิ่งนี้กับเธอ จะดีกว่าถ้าเฉยเมยเหมือนเมื่อก่อนเพื่อทำให้เธอรู้สึกสบายใจ“อาเสียน ท่านกลับมาแล้วหรือ”ซูเจ๋อได้ยินเสียงของฉินหรูเหลียง แต่เขาไม่เห็นเฉินเสียนเข้ามา ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามเฉินเสียนได้สติ หันกลับมาและผลักประตูเข้าไปเมื่อซูเจ๋อเห็นท่าทางของเธอ กล่าวว่า “จู่ๆ ฝนก็ตก ข้าคิดว่าท่านจะกลับมาหลังจากฝนหยุดตก”เฉินเสียนไม่ได้เข้าใกล้เตียงของเขา แต่เดินไปที่อ่างล้างมือก่อน ใช้สบู่ถ่านล้างให้สะอาดอย่างช้าๆเธอล้างไปพูดไปว่า “เดินมาครึ่งทางแล้วฝนถึงจะเพิ่งตกน่ะ”สีหน้าของซูเจ๋อจมลึกเล็กน้อย ราวกับว่าเขารู้ว่าทำไมเธอต้องล้างมือ ดวงตาของเขาขยับจากมือไปยังตัวเธอเขาถามว
