านไม่เชื่อสามารถสอบสวนด้วยตัวเองได้พ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพไม่สามารถตัดสินสิ่งใดได้ พวกเรามาก็ไม่สามารถตัดสินสิ่งใดได้”เมื่อพูดเช่นนั้น เฉินเสียนยังคงจ้องไปที่นักฆ่าและกล่าวว่า “แต่ข้ายังอยากถามเจ้าว่าใครส่งเจ้ามา ข้าถามเพียงครั้งเดียว ถ้าเจ้าตอบ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”เป็นเวลานาน นักฆ่ากล่าวสั้น ๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านก็ฆ่าข้าเถอะ”เฉินเสียนยกริมฝีปากและยิ้ม ขมวดคิ้วอย่างชั่วร้าย นัยน์ตาเย็นชาและกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าปฏิเสธที่จะพูด ข้าจะปล่อยให้เจ้าตายทั้งเป็น”เธอหันไปมองแม่ทัพเย่เหลียง และกล่าวว่า “แม่ทัพ เมื่อพวกเจ้าเย่เหลียงสอบปากคำนักโทษ เจ้าจะใช้แต่การเฆี่ยนเท่านั้น ไม่มีเครื่องมือทรมานอื่นอีกหรือ?”แม่ทัพกล่าวว่า “มีก็มีพ่ะย่ะค่ะ แต่กลัวว่าถ้านำออกมาจะฆ่าตายเลยพ่ะย่ะค่ะมีเพียงการเฆี่ยนเท่านั้นที่ง่ายที่สุด”เฉินเสียนกล่าวว่า “นำมาให้ข้าทั้งหมด”เธอมองไปที่นักฆ่าอย่างสงบ และกล่าวออกมาอีกครั้ง “คนที่พวกเจ้าฆ่าไม่ตาย ภารกิจล้มเหลว อันที่จริงเจ้ายอมรับหรือไม่ ไม่สำคัญอะไรล่ะ? เจ้าคิดว่าเจ้าไม่ยอมรับ ข้าจะหมอบหนทางให้หรือไง?”เครื่องมือทรมานก็ถูกนำมา และเฉินเสียนก็กล่าวอย่างใจเย็นว่า “อันที่จริงข้าไม่สนใจว่าใครส่งเจ้ามา”569
เตาถ่านข้างๆ ถ่านไฟเผาหัวเหล็กร้อนจี๋ ทำให้ห้องทรมานเย็นๆ อบอุ่นขึ้นมาเฉินเสียนเอื้อมมือไปหยิบหัวเหล็กขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “ข้าแค่อยากจะทรมานเจ้าเท่านั้น ข้
