าปล่อยให้เจ้าตายเร็วเกินไปไม่ได้หรอก แต่เจ้าจะต้องประทับใจ ถ้าเจ้ากลายเป็นผีจนถึงชาติหน้าก็จะจำมันไม่ลืมเลือนเลยทีเดียวเชียว”เสียงของเธอสงบนิ่งมาก แต่มีความเยือกเย็นและความโหดร้ายที่ไม่สามารถละเลยได้ในความสงบขณะที่เธอพูด เธอวางหัวเหล็กลงบนหน้าอกของนักฆ่าเหมือนอาหารประจำวัน ฟังเสียงเนื้อไหม้ มีกลิ่นไหม้ที่ไม่สามารถบรรยายได้และเสียงคำรามของนักฆ่าที่ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไปแต่การแสดงออกของเฉินเสียนยังคงแน่วแน่เธอกล่าวว่า “ในวันนั้นเจ้าเป็นคนโยนหินลงมา”นักฆ่ามีแต่เสียงคำรามและหอบหายใจ ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดประโยคอะไรออกมาถ้าไม่ใช่เขา ซูเจ๋อคงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้เฉินเสียนรู้สึกว่าการใช้การทรมานทั้งหมดกับนักฆ่านี้ก็ยังไม่เพียงพอเฉินเสียนโยนหัวเหล็กลงในกองไฟ เธอหยิบที่เจาะสองอันแล้วตอกเข้ากับสะบักของนักฆ่าทุกครั้งที่เธอกดใช้แรง เลือดสดๆ ไหลออกมา ทำให้ราวกับว่านักฆ่าจะได้ยินเสียงกระดูกของเขากระทบกับที่เจาะ“โชคดีที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ไม่อย่างนั้นข้าจะหาเจ้ามาชำระบัญชีได้ที่ไหน”570
เธอต้องการเพิ่มบาดแผลและความเจ็บปวดที่ซูเจ๋อได้รับให้กับนักฆ่าคนนี้ไม่ว่าจะใช้การทรมานแบบไหน เธอก็ไม่รีรอแม้แต่น้อยที่เจาะเหล็กฉีกเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของฆาตกร เผยให้เห็นร่างกายส่วนบนที่มีรอยแผลเป็นของเขาฉินหรูเหลียงเห็นเครื่องหมายขนาดเหรียญทองแดงบนแขนของฆาตกรภายใต้แสงไฟ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีจากนั้นเฉินเสียน
