ซูเจ๋อยิ้มจาง ๆ และกล่าวว่า “ฝ่าบาทกล่าวเกินไปแล้ว ข้ากระหม่อมเพียงแค่จงรักภักดีต่อฝ่าบาท”จักรพรรดิเย่เหลียงเหลือบมองเฉินเสียนและกล่าวว่า “ช่างเป็นคนภักดีต่อจักรพรรดิเสียจริง เจ้าพักผ่อนให้เพียงพอเถอะ ข้าจะไม่รบกวนเจ้ากับองค์หญิงแล้วล่ะ”เปลือกตาของเฉินเสียนกระตุก นี่มันไม่ชัดเจนเกินไปหรือเปล่า?จักรพรรดิเย่เหลียงรับจดหมายเองกับมือและกล่าวว่า “องค์หญิงจิ้งเสียนเป็นอิสระ สามารถไปที่คุก และก็สามารถซักถามผู้ลอบสังหารเองได้ มีท่านแม่ทัพต้อนรับอยู่”หลังจากนั้นจักรพรรดิก็จากไปพร้อมกับนางกำนัลเฉินเสียนปิดประตูและนั่งลงข้างเตียงของซูเจ๋อ กล่าวว่า “ท่านรู้ไหมว่าเขาจะมาเอาจดหมายหรือไม่?”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เขามาหรือไม่มา จดหมายฉบับนี้ก็ต้องเขียน เพียงว่าในสองวันที่ผ่านมา ท่านไปห้องตำราเพื่อนำหนังสือมาให้ข้า ฝ่าบาทน่าจะรู้ว่าข้ามีเวลาว่างในการอ่านตำรา มีแรงจะพิจารณาเรื่องอื่นๆ ”เฉินเสียนยกมือขึ้นและลูบขมับของซูเจ๋ออย่างนุ่มนวล ซูเจ๋อก็จ้องมองเธอ“ไม่สบาย?” เฉินเสียนพูดเบาๆ“ไม่ สบายมาก”562
“ต่อไปวันว่างๆ คิดให้น้อยลงได้ไหม?”ซูเจ๋อยิ้มน้อยๆ “ได้”แต่แค่ไม่รู้ว่าจะเหลือวันว่างอีกกี่วันหลังจากออกจากที่นี่เฉินเสียนไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอเลิกคิ้วยิ้ม “ท่านบอกว่าท่านภักดีต่อจักรพรรดิ แต่สิ่งที่ท่านทำคือทั้งหมดเลวร้ายต่อจักรพรรดิ ท่านภักดีที่ไหนกัน?”ซูเจ๋อมองดูเธออย่างเงียบ ๆ และกล่าวว่า “ท่านคือจักร
