นออกไปข้างนอกแบบไม่รู้ไม่ชี้ ฉินหรูเหลียงก็เดินออกไปข้างนอกเช่นกันหลังจากเดินไปได้สักพักและพบว่าทั้งสองกำลังเดินอยู่บนเส้นทางเดียวกันเฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ท่านจะไปไหน”ฉินหรูเหลียงตอบว่า “คุก แล้วท่านล่ะ?”เฉินเสียนเงียบ “ข้าจะไปที่คุกด้วยเช่นกัน” หลังจากนั้นไม่นาน ก็เสริมว่า“ข้าคิดว่าท่านเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ ควรพักฟื้นในห้องและอย่าเดินไปทั่วจะดีกว่า”“ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น อีกนิดก็หายดีแล้วล่ะ”แต่ฉินหรูเหลียงเพิ่งจะมีแผลใหม่เพิ่มมา และไม่ว่าความสามารถในการฟื้นตัวของเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะฟื้นตัวเกือบหายดีในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้564
เธอรู้ว่าฉินหรูเหลียงเป็นคนแบบนี้ และมันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากกว่านี้และอาจทำให้เขาเข้าใจผิดมากขึ้นเธอจึงไม่ได้พูดอะไรทั้งสองเดินมาจนถึงทางเข้าคุก หลังจากเข้าออกที่นี่สองสามครั้ง ก็คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีฉินหรูเหลียงหยุด กล่าวขึ้นมาว่า “เฉินเสียน ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านสับสนไม่น้อยในช่วงสองสามวันนี้”เฉินเสียนนิ่งอึ้ง เงยหน้ามองขึ้นไปที่ฉินหรูเหลียงฉินหรูเหลียงยกเท้าเดินไปข้างหน้าเหลือเพียงเงาสูงใหญ่ไว้ข้างหลังให้เธอเขาพูดต่อว่า “ไปกันเถอะ ไปดูผู้ลอบสังหารก่อน”เฉินเสียนประหลาดใจเล็กน้อย เธอได้ยินผิดหรือเปล่า? ในที่สุดฉินหรูเหลียงก็คิดได้แล้ว รู้ว่าเขาทำให้เธอสับสนมาก?ในจิตสำนึกของเธอ ฉินหรูเหลียงยังเป็นบัวที่อยู่ในตมเพียงแต่
