จก็ไม่รักดีเต้นตึกตักพร้อมกับหน้าแดงระเรื่อเสียดื้อๆเธอยังไม่คุ้นเคยจริงๆ ทว่าก็เหมือนผลไม้ต้องห้าม เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติแล้วก็อยากสำรวจอย่างลึกซึ้งกว่าเดิมอย่างอดใจไม่ได้ไม่ว่าจะภพก่อนหรือชาตินี้ ซูเจ๋อคือบุรุษคนเดียวที่เธอชื่นชอบการเข้าใกล้ของบุรุษผู้นี้มีเสน่ห์ยากเกินต้านทานซูเจ๋อก้มหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีแววตาเขาลึกลํ้าประหนึ่งรัตติกาลเฉินเสียนอ้าปากรู้สึกคอแห้ง บังคับให้ตัวเองรักษาสติและสงบนิ่งเข้าไว้ เธอยกมือบังไหล่ซูเจ๋อด้านหลังเธอมีโต๊ะหนังสือขวางกั้น จึงได้แต่เอียงไปด้านหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้ซูเจ๋อหยุดการเคลื่อนไหว ริมฝีปากทั้งสองเกือบประกบชิดเป็นหนึ่งเดียวแล้ว557
เฉินเสียนเอ่ยเสียงอ่อน “ท่านไม่ใช่ควรพักผ่อนอยู่บนเตียงหรอกหรือ ลงจากเตียงมาทำไม?”“ข้ามาสอนท่านเขียนจดหมายอย่างไรเล่า”“เขียนเสร็จแล้ว งั้นท่านก็ควรกลับไปพักผ่อนเสียที?”ซูเจ๋อทอดถอนหายใจอย่างเสียดายเฉินเสียนจ้องเขม็งเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “ตกลงกันแล้วว่าหลังจากแผลท่านหายดี หากไม่ระวังทำแผลฉีกอีกจะทำเยี่ยงไร?”ซูเจ๋อไม่ขยับ เพียงแค่ยืนจ้องมองเฉินเสียนอยู่อย่างนั้นเขาแทบอยากใช้แววตาดูดดึงเฉินเสียนเข้าไปภายในร่างกายเสียเลยต่อมาซูเจ๋อยิ้มให้เธอ แสงเปล่งประกายอย่างผุดผ่องฉายขึ้นไปทั่วทั้งห้องทันทีซูเจ๋อกล่าว “ไม่เป็นไร รอวันหลังก็ได้ ความคืบหน้าระหว่างเราเร็วเกินคาดหมายของข้าแล้ว”เฉินเสียนเคลิบเคลิ้มกับความภูมิฐานของเขาอย่า
