งถอนตัวไม่ขึ้นเมื่อก่อนไม่เคยรู้สึกหนักถึงปานนี้เลย เวลาซูเจ๋อสะกดหัวใจขึ้นมาไม่ได้ต่างจากปีศาจเลยก๊อก ก๊อก ก๊อกเวลานี้เกิดเสียงเคาะประตูดังขึ้น จึงดึงสติเฉินเสียนกลับมาได้คนด้านนอกกล่าวว่า “องค์หญิงจิ้งเสียนกับท่านทูตอยู่ในห้องหรือไม่?”558
เป็นเสียงของจักรพรรดิเย่เหลียงสีหน้าเฉินเสียนลุกลนอย่างแปลกประหลาด แววตาประกายวาววับ หลบสายตาซูเจ๋อ ก่อนจะผลักเขาแล้วกระซิบว่า “รีบไปนอนบนเตียงประเดี๋ยวนี้”ให้ตายเถอะ ไม่ได้ทำอะไรเสียๆหายๆแท้ๆ ไยเธอจึงรู้สึกเหมือนโดนจับชู้ซูเจ๋อรู้จักแยกแยะสถานการณ์ ไม่คิดจะหยอกล้อ รีบกลับไปนอนอยู่บนเตียงจากนั้นเฉินเสียนก็ไปเปิดประตูนางกำนัลที่ติดตามมาด้วยรออยู่ด้านนอก จักรพรรดิเย่เหลียงเดินเข้าไปเห็นซูเจ๋อกับเฉินเสียนมีสีหน้าเป็นการเป็นงาน จึงกล่าวอย่างมีเลศนัยว่า “ข้ามายามนี้รบกวนองค์หญิงกับท่านทูตหรือไม่?”เฉินเสียนเอ่ยอย่างหน้าชา “ฝ่าบาทมีธุระอันใดเพคะ?”“คืออย่างนี้ ข้ามาดูว่าอาการท่านทูตดีขึ้นหรือยัง”เดิมทีซูเจ๋ออยากลงจากเตียง ทว่าถูกจักรพรรดิเย่เหลียงห้ามปราม จึงได้แต่ตอบอย่างมีมารยาทอยู่บนเตียง “ขอบพระคุณในความเป็นห่วงของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ข้ากระหม่อมซูหายขึ้นมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”จักรพรรดิเย่เหลียงนั่งลง กล่าวว่า “ดีขึ้นก็ดี ไม่เสียแรงที่องค์หญิงจิ้งเสียนเฝ้าดูแลท่านทูตอย่างพิถีพิถัน การรอดชีวิตขององค์หญิงจิ้งเสียนกับท่านทูตนับว่าเป็นเรื่องโชคดีของปราชาและแคว้นบ้า
