นจะส่งผลต่อการฟื้นฟูบาดแผลของเขาได้ซูเจ๋อกล่าว “ไม่ต้องคอยเป็นห่วงแต่ข้า ท่านก็ควรพักผ่อนแล้ว ห้องนอนของท่านอยู่ด้านข้าง?”“อืม”ซูเจ๋อหรี่ตาพูดว่า “เช่นนั้นก็กลับห้องไปนอนเถอะ”เฉินเสียนมองใบหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของเขา เกรงว่าข้างในหัวใจแทบไม่อยากให้เธอคุยกับฉินหรูเหลียงสักประโยคเลย โดยปล่อยให้ฉินหรูเหลียงยืนอยู่ด้านนอกทั้งคืนไปเลยเธอยกริมฝีปากโค้งอย่างตลกขบขัน โค้งตัวลงมาจัดแจงผ้าห่มให้เขา เอ่ยพูดอ่อนน่◌ุม “กลางคืนหนาว ต้องนอนดีๆ อย่าให้เป็นหวัดได้ละ”548
ซูเจ๋อถือโอกาสหันหน้ามาหอมแก้มเธอ พลางตอบด้วยความครึ้มใจอย่างขี้เกียจ “ข้ารู้แล้ว”เฉินเสียนหูแดง หันหน้าเดินออกไปโดยไม่เหลียวมองเขาซูเจ๋อคล้ายกับหัวเราะบางๆ เขาพบว่าเฉินเสียนยิ่งอายก็ยิ่งงดงามเฉินเสียนเปิดประตูห้องออกมามองฉินหรูเหลียงอย่างเรียบเฉย จากนั้นก็กลับเข้าห้องตัวเองโดยไม่ทิ้งคำใดไว้เลยฉินหรูเหลียงก็ไม่ได้ยืนอยู่ในลานบ้านต่อ เขาก็กลับเข้าห้องนอนของตัวเองหน้าต่างห้องเฉินเสียนไม่ได้ปิด สามารถเห็นการเธอเคลื่อนไหวเป็นครั้งคราวพอเฉินเสียนรู้ตัวว่าฉินหรูเหลียงที่อยู่ตรงข้ามจับตามองเธอมาโดยตลอด เธอก็รีบปิดหน้าต่างทันทีฉินหรูเหลียงรู้ว่าเขายิ่งทำเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้เธอเกลียดชังมากขึ้นทว่านอกจากเช่นนี้แล้ว เขาก็หาเหตุผลและวิธีอื่น เพื่อจะได้คุยกับเธอนานขึ้นจะได้มองหน้าเธอเพิ่มขึ้นไม่ได้อีกแล้วถึงตอนนี้เขายังอยากกอบกู้ ประคับประคอ
