จเฝ้าซูเจ๋ออยู่ในห้องอย่างไม่ห่างหายดังเช่นก่อนหน้านี้ไม่ได้แล้วพวกนางกำนัลในราชนิเวศน์นิ่งเฉยทำเหมือนไม่เห็น แต่ผู้อาศัยตรงข้ามประตูอย่างฉินหรูเหลียงตามรังควานอย่างไม่จบไม่สิ้น ช่างรำคาญใจเสียจริงซูเจ๋อพูดถูก เวลาบุรุษทำตัวงี่เง่าขึ้นมาก็ราวกับเด็กอายุสามขวบ ทำให้เฉินเสียนเปิดหูเปิดตาแล้วฉินหรูเหลียงไม่อยากเห็นเฉินเสียนกับซูเจ๋ออยู่ด้วยกันสองต่อสอง หากผ่านไปสักพักไม่เห็นเฉินเสียนออกจากห้องนอนของซูเจ๋อ เขาก็จะมายืนอยู่นอกหน้าต่าง กล่าวเสียงเย็นเยียบ“บุรุษกับสตรีอยู่ในห้องลำพัง หากแพร่ออกไปคงไม่งาม เฉินเสียนท่านออกมาโดยเร็ว ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”547
เฉินเสียนไม่มีเวลาเสวนากับเขา เอ่ยผ่านผนังกำแพง “ข้าไม่มีอะไรคุยกับท่าน”“แม้ท่านจะไม่มีความรู้สึกต่อข้า แต่ตอนนี้พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ข้าคงทนดูท่านอยู่กับบุรุษอื่นไม่ได้ ท่านออกมา”เสียงตอบกลับฉินหรูเหลียงคือ ถ้วยที่บินออกมาจนตกแตกที่พื้นฉินหรูเหลียงเห็นพูดกับเฉินเสียนไม่รู้เรื่อง จึงเริ่มพูดกับซูเจ๋อว่า “ซูเจ๋อ หากท่านปรารถนาดีต่อเธอจริงๆก็ควรคำนึกถึงชื่อเสียงของเธอด้วย เธอเป็นองค์หญิงไม่เหมาะที่จะนอนค้างแรมห้องขุนนาง”เฉินเสียนเปลี่ยนยาให้ซูเจ๋อเรียบร้อย เอ่ยว่า “ท่านพักผ่อนเถอะ หากคืนนี้ข้าไม่ออกไป คาดว่าเขาคงยืนพรํ่าบ่นอยู่นอกหน้าต่างทั้งคืน”ยิ่งไปกว่านั้นเฉินเสียนก็ไม่คิดจะนอนค้างห้องซูเจ๋ออยู่แล้ว เขาจำเป็นต้องรักษากาย ไม่เช่นนั้
