ัวเราะ จากนั้นก็เอ่ยอย่างจริงจังว่า “ซูเจ๋อ รอข้ากลับเมืองหลวงก่อน ข้าจะหย่าขาดกับเขา”เธอพูดว่า “ข้าไม่อยากใช้สถานะฮูหยินแม่ทัพอยู่กับท่าน หากชาตินี้ข้าได้อยู่กับท่านอย่างเปิดเผย ข้าก็ไม่มีอะไรเสียใจแล้ว” เธอพูดไปพลางยิ้มไปพลางนํ้าเสียงมีความย่อท้อต่อความจริงเล็กน้อย “แต่ข้ารู้ว่ามันยากมาก ข้าจะไม่ฝืนท่านก็ไม่ต้องลำบากใจ”ซูเจ๋อกล่าว “ยากจริงๆ แต่ข้าจะพยายาม อาเสียน ท่านต้องเตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วย แม้เมื่อกลับถึงเมืองหลวงแล้วสามารถหย่าขาดสำเร็จ พวกเราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ชั่วคราว”“ข้ารู้ ข้าจะรอ ข้าจะอดทน” ไม่ว่าข้างหน้าจะมีอุปสรรคมากมายเพียงใด เธอก็จะไม่ยอมแพ้ซูเจ๋อคือบุรุษที่เธอตั้งมั่นไว้ในชีวิตนี้เพียงผู้เดียวเท่านั้น546
“เพียงแต่สตรีอย่างข้าเคยคลอดบุตรมาแล้ว ข้างกายมีเจ้าภาระ คงไม่สะดวกเปิดเผยวสันตฤดูหนที่สอง” เฉินเสียนโน้มตัวอยู่ในอกแกร่งของเขา พร้อมกับจับอาภรณ์ของเขา “ซูเจ๋อ ท่านยังมีเวลาไตร่ตรอง”ซูเจ๋อกล่าว “นับจากนี้อาเซี่ยนใช้แซ่ซูของข้า คือบุตรชายของข้า ท่านกับข้ามีบุตรชายแล้ว ท่านจะมีวสันตฤดูหนที่สองกับใคร?”เฉินเสียนเม้มปากหัวเราะเสียงเบาซูเจ๋อเอ่ยเสียงอ่อนเบาต่อว่า “อาเสียน ข้าเป็นคนช่างริษยา ไม่ว่าตอนไหนๆท่านต้องมีผู้ชายคือข้าเพียงคนเดียว”เฉินเสียนถาม “แล้วหากท่านมีสตรีอื่นเล่า ควรทำเช่นไร?”ซูเจ๋อเอ่ย “นอกจากอาเสียน ข้าไม่ชอบสตรี”หลังจากซูเจ๋อฟื้นได้สติ เฉินเสียนก็ไม่อา
