ะนั้นตลอดทั้งเช้าเรือนนี้ไม่เคยเงียบสงบเลย หมอหลวงกลุ่มใหญ่เข้ามาดูอาการซูเจ๋อเรียบร้อยเสร็จสรรพ พึ่งออกไปไม่นาน องค์จักรพรรดิเย่เหลียงก็นำคนมาเยี่ยมเยียนซูเจ๋อพึ่งจะฟื้นขึ้นมา แต่เวลาทั้งเช้าเขากลับต้องเหนื่อยล้ากับการต้อนรับแขกผู้มาเยือนองค์จักรพรรดิเย่เหลียงบอกให้เขารักษาตัวดีๆ ต้องการอะไรก็บอกได้เลยจากนั้นก็นำคนออกไปตอนที่เฉินเสียนยกโอสถเข้ามา เห็นเขาพิงอยู่บนเตียงอย่างฝืนทน ระหว่างคิ้วฉาบฉายความเหน็ดเหนื่อยอย่างไม่ปิดบังเฉินเสียนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย กล่าวว่า “ดื่มยาเสียก่อน ประเดี๋ยวข้าจะไปสั่งสอนฉินหรูเหลียงเอง”ฉินหรูเหลียงเห็นซูเจ๋อดีหน่อยไม่ได้ยามนี้ฉินหรูเหลียงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินเสียนอีกต่อไป เฉินเสียนรู้สึกคันไม้คันมืออย่างไรชอบกล อยากอัดเขาสักฉาดสองฉาด545
ทว่าซูเจ๋อกลับไม่มีสีหน้าไม่พอใจ เอ่ยว่า “ช่างเถอะ อาเสียน อย่างไรเสียข้าเตรียมจะเปิดศึกชิงนางกับเขา จะแย่งภรรยาของเขา เขาไม่พอใจก็สมควรแล้ว”เฉินเสียนชะงัก ซูเจ๋อกล่าวอีกว่า “เขาไม่เต็มใจ หากท่านไปหาเขา เกรงว่าเพื่อเขาจะได้ให้ท่านไปหาเขาหลายๆรอบ คงต้องทำเรื่องอื่นขึ้นอีกเป็นแน่”เฉินเสียนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ใช่หรือ?นี่น่าจะเป็นการประลองฝีมือของเด็กๆนะ คนด้านนอกนั้นถึงจะแย่เช่นไร แต่ก็เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉ่◌ูนะ”ซูเจ๋อก้มหน้าหัวเราะ จากนั้นก็พูดต่อว่า “อาเสียน บางเวลาผู้ชายก็มักจะทำตัวงี่เง่าเหมือนเด็กๆ”เฉินเสียนห
