ทันทีที่บินพ้นเขตทะเลสีคราม เจ้าสำนักหลิงเซียนก็หยิบแหวนมิติที่จางอวิ๋นมอบให้ขึ้นมาตรวจสอบภายในนั้นหาใช่ทรัพยากรล้ำค่าอย่างที่คาดเดา สิ่งที่ปรากฏมีเพียงกระดาษบันทึกข้อความแผ่นหนึ่ง——“เรียนท่านเจ้าสำนัก… ก่อนหน้านี้ที่ท่านเตือนว่าสำนักหนานเฟิงม่อจะส่งคนมาติดต่อข้า จู่ๆ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้มีคนผู้หนึ่งเพียรพยายามตามตื๊อข้าอยู่หลายครั้ง เขาผู้นั้นก็คือผู้อาวุโสสาม… เฟิงหยวน!”เจ้าสำนักหลิงเซียนรูม่านตาหดเกร็งทันที สายตาเหลือบมองไปทางเฟิงหยวนที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง“ท่านเจ้าสำนัก?”เฟิงหยวนสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา ใบหน้าอันหล่อเหลาภูมิฐานฉายแววสงสัยใคร่รู้เจ้าสำนักหลิงเซียนปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เอ่ยถามเสียงเรียบ “อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”“หายดีเกือบหมดแล้วขอรับ!”เฟิงหยวนยิ้มตอบด้วยท่าทีนอบน้อม“ดี… การไปแดนลับเซียนครั้งนี้ ข้าจะมอบโควตาให้เจ้าหนึ่งที่”“ขอบพระคุณท่านเจ้าสำนักที่เมตตา!”เฟิงหยวนประสานมือคารวะ สีหน้าเรียบเฉยไม่ได้ดูแปลกใจอันใดเจ้าสำนักหลิงเซียนไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เพียงแต่ลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมกริบนั้น พลันฉายประกายเย็นเยียบพาดผ่านวูบหนึ่ง……เมืองหนานอวิ๋น ตั้ง
