เฉินเสียนนำยาไปป้อนให้ซูเจ๋อตามปกติ หลังจากใช้นํ้าสะอาดเช็ดปากให้เขา เธอก็เดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้อากาศถ่ายเทดวงตะวันรอนอยู่หน้าภูเขาและแสงของดวงตะวันสาดก็สาดส่องเข้ามาจนทำให้ห้องกลายเป็นสีทองอร่ามย่างเข้าสู่สารทฤดูแล้ว แสงอาทิตย์บนภูเขายิ่งดูสวยงามตระการตา พร้อมกันนั้นความอบอุ่นก็เริ่มหายไปอากาศภายในห้องค่อนข้างเย็นสบายและกลิ่นยาข้นๆ ก็ลอยอบอวลไปทั่วอยู่ชั่วขณะหนึ่งในวันธรรมดาที่เรือนแห่งนี้มีนางกำนัลมาคอยปรนนิบัติแค่ไม่กี่คนเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของผู้คน เมื่อใดก็ตามที่มีความจำเป็นบางอย่าง การสื่อสารจึงไม่ค่อยทันท่วงทีดังนั้นเวลาที่เฉินเสียนต้องการอะไรหรือไม่ต้องการอะไร เธอจะไปที่นอกลานเพื่อถ่ายทอดสิ่งที่ต้องการให้กับนางกำนัลที่อยู่ด้านนอกทราบ526
ตอนกลางดึกยังต้องต้มยาอีกหนึ่งครั้ง ดังนั้นเฉินเสียนจึงหยิบหม้อที่ใช้ต้มยาถ้วยยา รวมถึงเครื่องใช้อื่นๆ ออกไปข้างนอกเพื่อให้นางกำนัลนำไปทำความสะอาดและนำกลับมาให้ภายในครึ่งชั่วโมงเธอกลับเข้ามาในเรือนและเดินไปยังห้องที่ประตูถูกเปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่งทันทีที่ก้าวเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูและเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของเฉินเสียนก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและเธอก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นตอนที่เธอออกไปเมื่อครู่ทุกอย่างยังปกติดี ซูเจ๋อยังคงนอนหลับอยู่เงียบๆ บนเตียงนั่น แต่ตอนนี้หลังจากเธอออกไปเพียงครู่เดียว พอกลับมาอีกครั้งกลับพบว่าบนเตียงว่างเปล่า ไม่มีเงาของ
