ซูเจ๋ออยู่บนนั้น!เขาอยู่ไหนซูเจ๋อหายไปเฉินเสียนใจหายวูบ เธอหันหลังเตรียมจะออกไปตามหาแต่ในขณะนั้นเอง อยู่ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นออกมาจากมุมอับด้านหลังประตูที่เปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่งและคว้าลงมาที่ข้อมือของเฉินเสียนอย่างแม่นยำโดยไม่ให้ทันรู้เนื้อรู้ตัวเฉินเสียนสะดุ้ง ยังไม่ทันตอบสนองอะไร วินาทีถัดมาร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าไปข้างในอย่างแผ่วเบาแผ่นหลังของเธอถูกดันไปติดชิดกับผนังข้างประตูกลิ่นของยาที่จู่โจมเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาทำให้เฉินเสียนหายใจติดขัด527
หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย เมื่อเหลือบตาขึ้นมองและเห็นคนตรงหน้าที่กำลังเข้ามาปราชิดตัวเธอชัดๆ ขอบตาของเธอก็แดงกํ่า นัยน์ตาเป็นประกายระยับด้วยความชุ่มชื้นที่หลั่งไหลออกมาเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเขาร่วงลงมาปรกไหล่ซึ่งพาดเสื้อคลุมเอาไว้อย่างลวกๆสีหน้าของเขาดูอ่อนโยน ที่หน้าผากยังคงถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาว ใบหน้ายังคงขาวซีดและซูบเซียวแต่รูปลักษณ์เช่นนี้คือสิ่งที่เฉินเสียนฝันอยากจะเห็นเธอเห็นดวงตาของเขาหรุบลงครึ่งหนึ่ง เหมือนจะชัดเจนแต่ก็เหมือนจะเลือนราง นัยน์ตาคู่นั้นลํ้าลึกราวกับจะเก็บท้องฟ้าไว้ได้ทั้งหมด เธอเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาของเขาเธอยังไม่ทันพูดอะไรออกไปสักคำ ความรู้สึกตื้นตันก็จู่โจมเข้ามาอย่างท่วมท้นจนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอเธออยากจะพูดว่า…ซูเจ๋อ ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้วร่างกายของซูเจ๋อยังอ่อนแอมากและไม่ค่อยมีแร
