ง เขาทาบมือทั้งสองข้างไว้บนกำแพงข้างศีรษะของเฉินเสียน จากนั้นจึงค่อยๆ โน้มศีรษะเข้าไปใกล้และเอ่ยขึ้นก่อนด้วยนํ้าเสียงที่สะเทือนอารมณ์คนฟัง “อาเสียน ข้าปล่อยให้ท่านต้องรอนาน”ก่อนที่นํ้าตาจะไหลออกมาจากขอบตา ซูเจ๋อก็ซับมันไว้ด้วยริมฝีปากของเขาเขาถามอย่างแผ่วเบาว่า “ตอนนี้ข้าจะจูบท่านตามอำเภอใจได้หรือยัง”528
ตั้งแต่ตอนที่อยู่ใต้กองหินที่ซูเจ๋อเห็นนํ้าตาของเฉินเสียนไหลอาบแก้ม เขาอยากจะดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดและจูบเธอแต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจทำได้ดั่งใจปรารถนา เขาทำได้แค่มองดูเธอเสียนํ้าตาเพราะเขา เป็นความหวานชื่นที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดความรู้สึกนั้นลากยาวมาจนถึงตอนนี้การจูบเธอคือสิ่งแรกที่เขาอยากจะทำเมื่อฟื้นขึ้นมา ซึ่งพูดได้ว่านี่เป็นเรื่องเร่งด่วนสำหรับเขาซูเจ๋อรู้สึกถึงการสั่นไหวของเฉินเสียนอย่างชัดเจนเมื่อริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากของเธอทุกๆ วันทุกๆ วินาทีที่ผ่านมาล้วนเป็นความทรมานซึ่งเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากเธอนี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสียนเป็นฝ่ายเริ่ม เธอเอื้อมมือไปคล้องคอของซูเจ๋อไว้เมื่อเขาประทับจูบลงมา และเส้นผมของเขาก็เคลื่อนไหวไปตามซอกนิ้วของเธอดูเหมือนว่าเขาตั้งใจจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อจูบเธอ ผ่านฟันที่เคยปิดอยู่และสำรวจลึกเข้าไปในช่องปากเฉินเสียนยกคางขึ้น เธอตอบรับด้วยความสดชื่นและกระตือรือร้นไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าช่วงเวลานี้ และไม่มีเวลาใดที่จะทำให้เธอ
