งจากนั้นเฉินเสียนก็กลับมา หลังจากล้างหน้าด้วยนํ้าเย็นๆ เธอก็ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก นางกำนัลติดตามมาและนำนํ้าแร่ภูเขากับเตาถ่านมาให้ใหม่ จากนั้นเฉินเสียนจึงเดินไปที่เตาและเริ่มต้มยาอีกครั้งเดิมทีนางกำนัลต้องการจะเข้ามาช่วย แต่เมื่อเห็นเฉินเสียนหยิบจับอย่างแคล่วคล่อง พวกนางจึงไม่มีโอกาสยื่นมือเข้ามาเลยเครื่องปรุงยาต่างๆ ถูกวางไว้ในห้อง เธอใช้มือกะปริมาณยาตามความเหมาะสมและใส่ลงไปในนํ้า จากนั้นจึงสั่งให้นางกำนัลถอยออกไปฉินหรูเหลียงยังคงอยู่ที่นั่น เขายืนอยู่ตรงหน้าประตูและมองดูเฉินเสียนจัดการสิ่งต่างๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้ว่าความจริงเธอจะเหนื่อยมากแล้วแต่สีหน้าของเธอกลับยังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น514
หลังจากเธอทำทุกอย่างเสร็จแล้ว แสงอาทิตย์ยามเช้าก็ส่องลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง ส่องพื้นห้องจนเห็นเป็นสีทองอร่ามเมื่อเฉินเสียนกลับมารู้สึกตัว เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าฉินหรูเหลียงยังอยู่ที่นี่เธอชะงักไปนิดหนึ่งและถามอย่างแปลกใจว่า “ทำไมท่านถึงยังไม่กลับไปพักอีก”ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “คนตัวโตอย่างข้ายืนอยู่ที่นี่ทั้งคน แต่ท่านกลับเพิ่งเห็นว่าข้ายังไม่กลับไปงั้นหรือ? หรือว่าในสายตาของท่านมองเห็นแค่ซูเจ๋อเพียงคนเดียวจนมองไม่เห็นใครอื่นอีกแล้ว”เฉินเสียนไม่สนใจฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “เฉินเสียน ท่านกลับไปพักก่อนดีกว่า หากท่านไม่วางใจข้าจะช่วยท่านดูเขาให้เอง”“ไม่ต้อง”บางครั้งบางคราวก็มีกลุ่มคว
