ันลอยออกมาจากเตา เฉินเสียนกลัวว่าควันเหล่านี้จะทำให้ซูเจ๋อสำลัก ดังนั้นเธอจึงย้ายออกมาต้มที่หน้าประตูเธอรวมกระโปรงและนั่งลงที่ขั้นบันไดหน้าประตู เฝ้าดูแสงอาทิตย์ยามเช้าและยาของซูเจ๋ออยู่เงียบๆการรอคอยให้ผู้ที่อยู่ในห้องฟื้นขึ้นมาวันแล้ววันเล่า คือความหวังที่สำคัญที่สุดของเธอเพราะมีเขาผู้นี้อยู่ในหัวใจ เธอจึงไม่เหลือที่ว่างให้สิ่งอื่นใดอีกเลยแท้จริงแล้วความรู้สึกเช่นนี้เป็นได้ทั้งความหวานที่ซึมลึกลงไปถึงขั้วกระดูกและเป็นได้ทั้งความเจ็บปวดที่พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน515
เพียงแค่หลับตา เธอก็อดนึกถึงตอนที่ซูเจ๋อใช้เลือดเนื้อของเขาเพื่อคํ้าจุนเธออยู่อีกด้านหนึ่งไม่ได้ ในขณะที่เลือดออก เขายังยิ้มให้เธอพลางเอ่ยคำรักที่หวานซึ้งที่สุดในโลกถ้าเธอถูกลิขิตให้ตกหลุมรักคนคนนี้ ทำไมก่อนหน้านี้เธอจึงไม่กล้าหาญให้มากกว่านี้ ทำไมถึงไม่ตอบรับความรักของเขาให้เร็วกว่านี้เธอกลัวว่าตลอดชีวิตนี้ ตนเองจะทิ้งความเสียใจไว้มากมาย กลัวว่าเพียงแค่เอ่ยถึงชื่อ ‘ซูเจ๋อ’ แล้วจะทำให้เจ็บปวดรวดร้าวราวกับเลือดเนื้อกำลังถูกเชือดเฉือนเฉินเสียนยกมือขึ้นแตะหน้าผาก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณสาดส่องกระทบเสี้ยวหน้าของเธอ และมันเต็มไปด้วยความเศร้าฉินหรูเหลียงยังเคลื่อนไหวไม่สะดวก เขาค่อยๆ นั่งลงข้างๆ เธอหากเป็นเมื่อก่อน เขาคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่เห็นเธอเศร้าซึมเพราะชายอื่นจนถึงตอนนี้ หลังจากผ่านประสบกา
