รณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายครั้งนี้มา ความเป็นจริงกลับเป็นเหมือนนํ้าเย็นๆ ในอ่างที่รินรดลงมาบนศีรษะฉินหรูเหลียงถามว่า “เฉินเสียน เป็นไปได้ไหมที่เราจะกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”เนิ่นนานแล้วที่ออกมาจากเมืองหลวง มีหลายครั้งหลายคราที่เขาวนเวียนอยู่ใกล้กับความเป็นความตายและนึกถึงคนที่จวน แต่เขาพบว่าคนที่มักจะผุดขึ้นมาในใจของเขาตลอดเวลาไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยกันกับเขาตั้งแต่เช้าจรดเย็นและคอยเอา516
อกเอาใจเขาอย่างหลิ่วเหมยอู่ แต่เป็นผู้หญิงหัวแข็งและกล้าหาญเด็ดเดี่ยวที่อยู่ข้างๆ เขาตอนนี้เขาจำได้เสมอในวันที่ออกมาจากเมืองหลวง เธอยืนอยู่ท่ามกลางสายลมและเอื้อมมือมาสวมเสื้อคลุมให้เขาด้วยท่าทีที่สงบนั่นอาจเป็นครั้งเดียวที่เธออ่อนโยน ห่างเหิน และเย็นชากับเขาตั้งแต่นั้นมา ภาพเงาของเธอก็เหมือนเหล็กร้อนที่นาบลงมาในใจ ผ่านวันผ่านคืนจนค่อยๆ กลายเป็นปานสีชาดก่อนหน้านี้เขาทำร้ายเฉินเสียนมาโดยตลอดและไม่เคยทำดีกับเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวเขาบอกว่าเขาต้องการปกป้องเธอ แต่ใครเล่าจะต้องการการปกป้องจากคนที่เคยทำร้ายตนเองมาตลอดฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “ถ้าเป็นไปได้ ข้าจะมองความสัมพันธ์ของเราใหม่อีกครั้ง จะพยายามปฏิบัติต่อท่านและชดเชยให้ท่านอย่างดีที่สุด”และเขาก็ยังปกป้องหลิ่วเหมยอู่ คอยประคองนางไว้ด้วยความรักความทะนุถนอมดังเช่นในอดีตได้ทันใดนั้นฉินหรูเหลียงก็นึกถึงเรื่องราวในวัยเด็กขึ้นมา ตอนที่เฉินเสียนยังคงเป็นองค์หญิงตัวน
