้อยที่มีคนรักใคร่เอ็นดูมากมาย เขาเอ็นดูเธอและเคยดูแลปกป้องเธอไม่ห่างกายในเวลานั้นเขานึกภาพไม่ออกว่าวันหนึ่งตนเองจะกลายมาเป็นสามีของเฉินเสียนเขาควรจะดีใจจนแทบบ้า517
แต่มันเกิดอะไรขึ้น อะไรทำให้พวกเขากลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้จิตใจของเฉินเสียนสงบนิ่ง เธอบอกกับเขาอย่างเด็ดขาดว่า “เป็นไปไม่ได้ที่เราจะเริ่มต้นกันใหม่ หรือพูดอีกอย่างก็คือ เราไม่เคยเริ่มต้นมาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก”“เฉินเสียนในอดีตชอบท่าน ความจริงนางรักท่านมาก” เธอกล่าว “ไม่กี่วันก่อนตอนที่อยู่ในคุก ข้าฝันถึงเรื่องในวัยเด็กของนาง ท่านทะเลาะกับนางและพาหลิ่วเชียนเสวี่ยเดินจากไปโดยไม่เคยหันกลับมาอีกเลย นางร้องไห้ราวกับแมลงตัวเล็กๆ ที่น่าสงสารเมื่อนางหันกลับไปมองท่าน”ฉินหรูเหลียงมีสีหน้าตกตะลึง“ท่านต้องคิดแน่ๆ ว่านางดื้อรั้นและหัวแข็งขนาดนั้น คนอย่างนางคงไม่มีทางร้องไห้”
518
