่ความเพ้อฝัน”“เพราะฉะนั้นข้าอยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ และกลัวว่าตัวเองจะตายไป ขอเพียงแค่ข้ายังมีลมหายใจ ข้าจะกลับมาอย่างแน่นอน” ซูเจ๋อพูดขึ้นเฉินเสียนร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษา : “ท่านอย่าพูดอีกเลย…..”ซูเจ๋อพูดขึ้นเสียงเบาว่า : “ท่านทำให้ข้ารับรู้ถึงความหวานซึ้งของการรักใครคนหนึ่ง เปลี่ยนแปลงข้าจากคนที่ไม่เคยสนใจอะไร กลายมาเป็นคนละเอียดอ่อนเอาใจใส่ จะเป็นเฉินเสียนคนเดิมหรือไม่ ก็ไม่เห็นเป็นไร เพราะไม่ว่ายังไง ข้าก็ได้หลงรักท่านไปแล้ว”ซูเจ๋อไอเบาๆ เลือดอุ่นๆ ทะลักออกมาไหลลงบนลำคอของเฉินเสียน ที่ร้อนจนตัวของเธอสั่นเทายิ่งกว่าเดิมเธอโอบกอดเขาแนบแน่น พูดขึ้นพัลวัน : “ไม่ต้องพูดแล้ว ข้ารู้หมดแล้ว……ซูเจ๋อ ท่านไม่ต้องพูดแล้ว ข้าไม่อยากจะให้วันที่ข้าเปิดเผยความในใจออกมา แล้วต้องมาลาจากท่านไป!”เธอพูดขึ้นด้วยนำเสียงสะอึกสะอื้น : “วันข้างหน้ายังมีเวลาอีกมากมาย เรายังมีเวลาเหลือเฟือให้ค่อยๆ พูดคุย……ยังมีโอกาสอย่างแน่นอน เคียงคู่กันไปจนแก่เฒ่า……”ซูเจ๋อค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ ขนตาของเขากวาดผ่านใบหน้าของเธอเบาๆ เธอลืมตาขึ้นในทันที : “ซูเจ๋อ อย่าหลับตานะ ห้ามหลับตาเด็ดขาด ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าท่านจะกลับมา……”497
เฉินเสียนเหมือนคนที่เป็นบ้าไปแล้ว เหมือนวัวบ้าตัวหนึ่ง ที่พยายามผลักก้อนหินที่อยู่ด้านหลังของเขาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอรู้สึกได้ว่าร่างกายของซูเจ๋อค่อยๆ ถูกกดทับตํ่าลงมาไปเรื่อยๆ มันหนักขนาดที่
