เขาไม่สามารถจะแบกรับมันได้แล้วเฉินเสียนร้องไห้เสียงดัง ต่อยหมัดลงบนก้อนหินครั้งแล้วครั้งเล่า จนเลือดไหลเต็มไปหมด“ซูเจ๋อ! ท่านรับปากข้า ห้ามหลับตา!” เฉินเสียนกัดฟันแน่นพูดข้างหูเขาว่า :“ข้ารักท่าน ข้ารักท่านได้ยินไหม ท่านอย่าทิ้งข้าไป……ข้าขอร้องท่านล่ะ ทำให้ข้าได้หรือเปล่า?”“ซูเซี่ยน……”เฉินเสียนเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ได้ยินเสียงเขาพูดขึ้นว่า : “วันข้างหน้าให้เจ้าน่องน้อยแซ่ซูได้ไหม?”เฉินเสียนรีบพยักหน้าตอบกลับทันที เธอร้องไห้พลางพูดขึ้นว่า : “ได้ๆ แซ่ซูเหมือนท่าน ชาตินี้เขาจะแซ่ซูเท่านั้น!”“ชื่อซูเซี่ยน” ซูเจ๋อพูดขึ้น : “วันข้างหน้าเขาจะมีพ่อที่คอยเอ็นดู และมีแม่ที่คอยรักใคร่ เป็นเด็กที่ผู้คนจะอิจฉา”
498
