จากนั้นก็มีเสียงพูดขึ้นกับเธออย่างอ่อนโยนว่า เธอคือองค์หญิง พวกเราควรที่จะรักใคร่ในตัวท่านอย่างถวายชีวิต มีเพียงแค่คนที่เกิดมาในฐานะต้อยตํ่า ที่คิดจะเรียกร้องความเสมอภาคคนที่เข้ามาคุยกับเธอ น่าจะเป็นราชครูที่สอนอยู่ในสำนัก เหมือนเป็นคนที่อยู่กับเธอด้วยกันตลอดเวลาอีกคนหนึ่งคำพูดของเขาเป็นพลังอย่างหนึ่งที่ทำให้รู้สึกมั่นคง ทำให้เธอค่อยๆสงบลงได้ชั่วพริบตาเดียว ทั้งโลกก็เหมือนราวกับประสบเหตุเภทภัยอย่างร้ายแรงยามพลบคํ่าถูกปกคลุมเต็มไปด้วยสีแดงมีเสียงร้องไห้อยู่ทุกหนทุกแห่ง มีผู้คนล้มตายอยู่ทุกหนทุกแห่ง เธอแอบอยู่ที่มุมห้อง บนตัวเต็มไปด้วยคราบเลือด กลัวจนเนื้อตัวสั่นในมือกอดหุ่นกระบอกสุดที่รักเอาไว้ หุ่นกระบอกนั้นถูกแกะสลักเป็นรูปหน้าตาของเธอไว้อย่างเลือนรางหุ่นกระบอกนั้นไม่ได้ถูกกอดไว้แน่น จึงร่วงลงไปในกองเลือด เธอหยิบมันขึ้นมาจากกองเลือดแล้วใช้ผ้าที่หรูหราเช็ดลงไปอย่างรุนแรงเธอเคยเจอเด็กชายที่มีแสงสว่างมาก่อน เพียงแต่เสียดายที่แสงสว่างบนตัวเด็กชายนั้นไม่ได้สะอาดเหมือนเดิมอีกแล้วเขารูปร่างสูง อาบนํ้าเลือดกลับมา ร่างกายเต็มไปด้วยรอยการต่อสู้437
มีคนที่อยู่ด้านหลังพลักเธอไปทางเขา แล้วยังพูดข้างๆหูเธอด้วยเสียงตํ่าอย่างมั่นคงว่า “อาเสี่ยน ไปอยู่ข้างๆเขา มีเพียงแค่เขาที่จะทำให้เจ้ามีชีวิตต่อไปได้ เจ้าต้องมีชีวิตที่ดี”เขาคือท่านแม่ทัพที่สร้างคุณประโยชน์ให้แก่บ้านเมือง แล้วเธอคือองค์หญิงสูญเสี
